ด้ว่า “ได้นำใบรายการที่ตระกูลหลี่มอบสินสอดมาไหมเจ้าคะ?”
“ยังไม่ได้เลย!” ฮูหยินฝางยิ้มพลางล้อเจียงเซี่ยนเล่นว่า “เจ้าวางใจเถอะ สินเดิมของเจ้าต้องมากกว่าสินสอดของพวกเขาอย่างแน่นอน”
ตามปกติเวลานี้สินสอดของฝ่ายชายเท่าไร ก็จะแสดงถึงการให้ความสำคัญกับฝ่ายหญิง
เจียงเซี่ยนคิดว่าจะจัดพิธีแต่งงานที่เรียบง่ายหน่อย ทว่าพอเห็นฮูหยินฝางดูคึกคัก จึงกลืนคำพูดที่มาถึงใกล้ปากแล้วลงไป…เพียงแค่เรื่องเงินสองสามหมื่นตำลึงแค่นี้ หากทำให้คนในครอบครัวมีความสุขได้ ก็จ่ายไปเถอะ ต่อไปค่อยคิดหาทางหากลับมาก็ได้
—
หลี่เชียนก็กำลังกลุ้มกับเรื่องสินสอดอยู่จริงๆ
ตามความต้องการของหลี่ฉางชิง สินสอดก็หามทองสองพันตำลึง เงินห้าหมื่นตำลึง ส่วนของอย่างอื่นจัดซื้อตามธรรมเนียมในการหมั้นสตรีของตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจของเจียงหนาน
ในเมื่อเป็นสินสอด ก็ต้องบรรจุลงในกล่องและหามไป
แน่นอนว่าไม่สามารถใช้ตั๋วเงินได้
ทว่าเงินมากขนาดนี้ รวมเงินที่เก็บอยู่ในคลังของร้านขายเครื่องประดับเงินทองทั้งต้าถงแล้วก็ยังได้ไม่ครบอยู่ดี
ต้องรวมร้านขายเครื่องประดับเงินทองหลายร้านไปแลกที่ไท่หยวน
ไท่หยวนอยู่ห่างจากต้าถงเร่งความเร็วขึ้นแล้วก็ยังต้องใช้เวลาเจ็ดแปดวันอยู่ดี
และการโอนย้ายเงินมากขนาดนี้ ก็ไม่มีทางที่ทำเงียบๆ ได้ มันจะต้องดึงดูดขโมยและโจรในใต้หล้ามาอย่างแน่นอน
ถึงเวลานั้นจะส่งเงินจากไท่หยวนมายังต้าถงอย่างไรกลับกลายเป็นปัญหาที่แก้ยากที่สุ
