ด
แต่หากสินสอดน้อยเกินไป เขาก็รู้สึกว่าไม่เป็นธรรมกับเจียงเซี่ยน
เซี่ยหยวนซีเอ่ยว่า “ไม่อย่างนั้น…พวกเราลองปรึกษากับตระกูลเจียงดูว่า เปลี่ยนเป็นทองห้าร้อยตำลึง เงินห้าพันตำลึง และของอย่างอื่นใช้ตั๋วเงินแทน?”
“โอนย้ายเงินจากไท่หยวนดีกว่า!” หลี่เชียนลังเลเพียงชั่วครู่ก็ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ทันที “เรื่องแค่นี้ยังทำได้ไม่ดี แล้วจะตะลุยไปทั่วซานซีได้อย่างไร! ข้าจะได้ดูด้วยว่า สรุปแล้วมีใครกล้ากระตุกหนวดเสือ ปล้นของของตระกูลหลี่ของพวกเราบ้าง”
สีหน้าของเขาสงบนิ่งและเยือกเย็น ทว่ากลับมีความแข็งแกร่งบวกกับความทรหดที่ไม่มีทางหวนกลับคืนมาได้เหมือนก้อนหินที่หนาและใหญ่มหึมา
เซี่ยหยวนซีอึ้งไปเล็กน้อย และเอ่ยว่า “ก็ดีเหมือนกัน! หลายวันก่อนเจ้าไปเยี่ยมเยียนลูกน้องเก่าของใต้เท้า บางคนหน้าไหว้หลังหลอก บางคนดูถูก บางคนจงใจเพิกเฉย ลืมอำนาจและบารมีของตระกูลหลี่ในตอนนั้นไปนานแล้ว ฉวยโอกาสนี้ทำให้คนพวกนั้นจำได้นานหน่อยก็ดีเหมือนกัน”
หลี่เชียนส่งรายการสินสอดไปให้ฮูหยินฝางที่พักอยู่ที่ตระกูลฉีชั่วคราวตรวจสอบ
ฮูหยินฝางยังเห็นไม่ชัดก็ถูกเจียงลวี่หยิบไปแล้ว
สายตาของเขาที่จับจ้องอยู่ที่รายการสินสอดก็เบิกโตขึ้น “คุณพระช่วย หลี่เชียน เจ้าเกลียดที่รั้วของกองบัญชาการต้าถงหนาเกินไปใช่หรือไม่? หากส่งสินสอดนี้มา ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องแต่งงาน พวกเราต้อนรับพวกโจรขโมยทุกวันก็ยุ่งจนไม่มีแม้แต่เวลาหายใจแล้ว! ไม่ได้! เปลี่ย
