เจียงเซี่ยนในตอนนั้นจ้องหลี่เชียนอย่างโกรธจัด
ทั้งไม่สบายใจที่หลี่เชียนล่วงเกินนาง และยิ่งเสียใจกับฐานะของตนเองในใจหลี่เชียน
ทว่าเพื่อศักดิ์ศรีของไทเฮา นางก็ยังยกถ้วยชาขึ้นมาดื่มชา และถามเรื่องวิถีชีวิตทางตะวันตกเฉียงเหนืออย่างละเอียดต่อ เหมือนไม่ได้ยิน
หลี่เชียนมองนางและยังอยากพูดอะไรอีก เมิ่งฟางหลิงก็เข้ามาแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ยังดีที่ใต้เท้าหลี่เอ่ยขึ้นมา ไม่อย่างนั้นฎีกาฉบับนี้ของท่านก็คงถูกวางซ้อนทับอยู่ล่างสุดแล้ว และยังไม่รู้ว่าจะมาถึงหน้าพระพักตร์ของไทเฮาเมื่อไร!”
เจียงเซี่ยนรู้ว่าเขาล่วงเกินรองหัวหน้าขันทีของซือหลี่เจียน
ผ่านไปไม่กี่วัน นางจึงหาโอกาสเปลี่ยนหัวหน้าขันทีของซือหลี่เจียน
ผ่านไปอีกหลายวัน ตอนที่หลี่เชียนไปตระเวนสังเกตการณ์ที่กองบัญชาการกานซู่เจอชนกลุ่มน้อยทางเหนือรุกราน เขาไม่เพียงแต่รบแพ้สองสามครั้ง ทว่ายังถูกขังไว้ที่กองบัญชาการกานซู่ด้วย
ตอนนั้นนางนอนไม่หลับทั้งวันทั้งคืน
บางครั้งก็จะนึกถึงสิ่งที่เขาเอ่ยกับนางในตำหนักข้างของห้องทรงอักษร
แต่นางรู้ดีอยู่แก่ใจว่า แม้นางจะเป็นถึงไทเฮาที่สำเร็จราชการแทน ทว่าทุกหนทุกแห่งในใต้หล้าล้วนเป็นแผ่นดินของฮ่องเต้
แล้วนางจะไปไหนได้?
นางเกิดในวัง โตในวัง และสุดท้ายก็จะตายในวัง
ตอนหลังหลี่เชียนได้รับชัยชนะ นางก็ค่อยๆ วางเรื่องนี้ไว้ที่ก้นบึ้งของหัวใจนานจนถูกฝุ่นจับเต็มไปหมด
ไม่รู้เพราะเหตุใดคืนนี้จู่ๆ เจียงเซี่ยนก็นึกถึงเร
