ื่องนี้อีก
ชาติก่อนทำไมเขาถึงพูดกับนางเช่นนั้น
ด้วยความฉลาดของหลี่เชียน น่าจะรู้ว่าต่อให้นางยอมแกล้งตายออกจากวัง ก็ต้องให้เขายอมทิ้งความทะเยอทะยานที่จะช่วงชิงอำนาจในการปกครองแคว้นเช่นกัน ไม่อย่างนั้นพวกนางก็ไม่มีทางอยู่ด้วยกันได้…ฐานะของนางอ่อนไหวเกินไป ราชวงศ์ทิ้งคนๆ นี้ไม่ได้ พวกขุนนางและบัณฑิตในราชสำนักก็ไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเช่นกัน
สุดท้ายแล้วในใจเขานางก็ยังเป็นของเล่นที่เขาหยอกเล่นในยามว่างใช่หรือไม่?
เจียงเซี่ยนคิดอย่างเสียใจกับความผิดพลาดตนเอง และรู้สึกหดหู่มาก น้ำตาร่วงลงมาจากดวงตาที่ปิดสนิทอย่างหยุดไม่ได้ ปรากฏว่าตื่นมาเช้าวันรุ่งขึ้น ตาของนางก็บวมจนเหมือนเหอเถา[1]
ไป๋ซู่ร้อนใจมาก จึงรีบสั่งให้หลิ่วเย่ไปเชิญหมอ
เจียงเซี่ยนรั้งไป๋ซู่เอาไว้ และเอ่ยเสียงเบาว่า “เมื่อคืนข้าแค่อารมณ์ไม่ดี ใช้ไข่ต้มกลิ้งสักหน่อยก็หายแล้ว”
ในวังไม่มีของอื่น ทว่ากลับมีเคล็ดลับในการรักษาการร้องไห้และรักษาอาการบาดเจ็บมากมาย
ไป๋ซู่คิดแล้วก็ยังให้หลิ่วเย่ไปต้มไข่มาสองสามฟองตามที่เจียงเซี่ยนต้องการ
เจียงเซี่ยนขอบคุณนางอย่างหนักใจ
ไป๋ซู่ไล่คนรับใช้ในห้องออกไป และเอ่ยเสียงเบาว่า “เมื่อคืนดึกเกินไป ข้าจึงไม่ได้ถามเจ้า เจ้าบอกความจริงกับข้า เจ้าอยากแต่งงานกับหลี่เชียนจริงๆ หรือ? เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าหลังจากเจ้าแต่งงานกับหลี่เชียนแล้ว ก็อาจจะกลับเมืองหลวงไม่ได้อีก และไม่ได้เจอไทฮองไทเฮา เจิ้นกั๋วกง ฮ
