ูหยินฝาง และเจียงซื่อจื่ออีกแล้ว?”
สำหรับสตรีมากมายในเมืองหลวง การแต่งงานกับคนนอกเมืองหลวงแทบจะเป็นฝันร้าย
เมื่อก่อนนางก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน
ไม่ต้องพูดถึงแต่งไปนอกเมืองหลวง แค่แต่งไปนอกวังก็รู้สึกว่าไม่ได้แล้ว
ทว่าตอนนั้นนางก็ไม่เคยคิดฝันว่าวันหนึ่งนางจะวางยาพิษฆ่าจ้าวอี้พี่ชายที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก และเติบโตมาด้วยกันกับตนเอง ไม่เคยคิดฝันว่านางจะเดินเส้นทางของเฉาไทเฮา กลายเป็นไทเฮาที่สำเร็จราชการแทน เลี้ยงดูฮ่องเต้ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ…และตายตอนอายุยี่สิบสี่
ความเปลี่ยนแปลงในชีวิตนั้นไม่มีใครบอกได้แน่ชัด แค่แต่งงานไปอยู่แดนไกล น่ากลัวเท่าใดกัน?
สิ่งที่นางกลัวคือรู้ดีว่าญาติมิตรจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน แต่กลับไม่มีเวลาอยู่ร่วมกับพวกเขา และแก้ไขโชคชะตาอันน่าเศร้าของพวกเขาไม่ได้
เจียงเซี่ยนมองไป๋ซู่อย่างจริงจังและระมัดระวัง แล้วเอ่ยว่า “เจ้าบอกความจริงกับข้า สถานการณ์ในเมืองหลวงแย่สำหรับข้ามากแล้วใช่หรือไม่?”
ไป๋ซู่ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ แล้วก็พยักหน้า พลางกดคอลงและเอ่ยว่า “ไทฮองไทเฮายังเคยส่งคนไปภูเขาวั่นโซ่วเพื่อเรื่องนี้โดยเฉพาะด้วย ตอนที่พวกเรามา ไทเฮาเรียกฝ่าบาทไปภูเขาวั่นโซ่ว ว่ากันว่าจะปรึกษาหารือเรื่องตั้งฮองเฮากับฝ่าบาท แต่ใครเป็นตัวเลือกฮองเฮาที่เหมาะสมที่สุดในพระทัยของไทเฮา พวกเราก็ยังไม่รู้”
“ไม่ใช่เจ้ากับข้าก็พอแล้ว” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “และตระกูลของพวกเราสอง
