คนก็ไม่มีพี่น้องคนอื่นที่อายุเหมาะสมแล้วเช่นกัน”
ไป๋ซู่ยิ้มพลางพยักหน้า สีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย
เซียงเอ๋อร์เข้ามารายงานว่า “ใต้เท้าหลี่มาเจ้าค่ะ!”
ไป๋ซู่เม้มปากพลางมองเจียงเซี่ยนและยิ้มตลอด
เจียงเซี่ยนเห็นนางยิ้มก็พาลโกรธ และคิดถึงดวงตาของตนเองที่บวมอยู่ หากถูกเขาเห็นเข้าแล้วก็ยังไม่รู้ว่าจะทำอะไรอีก และจะทำให้ไป๋ซู่หัวเราะเยาะเปล่าๆ จึงอดที่จะต่อว่าไม่ได้ว่า “เช้าขนาดนี้ เขามาที่เรือนของข้าทำไม? หากเขามีอะไรก็ไปหาคุณชายใหญ่! ถ้าใช้ไม่ได้อีกก็ไปขอคำแนะนำจากท่านป้าหรือฮูหยินฉีก็ได้ มาที่เรือนของข้าบ่อยๆ ทำไม!”
เซียงเอ๋อร์ไม่กล้าอยู่อีก จึงรีบวิ่งออกไปบอก
หลี่เชียนคิดแล้วก็ถามนางว่า “ตอนที่เจ้าไป ท่านหญิงชิงฮุ่ยอยู่ด้วยหรือไม่?”
เซียงเอ๋อร์พยักหน้าติดกันหลายครั้ง
หลี่เชียนเอ่ยกับเซี่ยหยวนซีที่มาเป็นเพื่อนเขาว่า “เช่นนั้นพวกเรากลับไปก่อนเถอะ!”
เซี่ยหยวนซีอยากพูดแต่ก็หยุดไว้
หลี่เชียนยิ้มพลางเอ่ยว่า “เจียหนานรักศักดิ์ศรี ข้ามาหานางเช่นนี้ นางต้องถูกท่านหญิงชิงฮุ่ยล้อแน่”
เซี่ยหยวนซียิ้ม และเอ่ยว่า “คิดไม่ถึงว่าท่านหญิงเจียหนานยังนิสัยเหมือนเด็กด้วย”
“เดิมทีนางก็อายุน้อยอยู่แล้ว” หลี่เชียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงให้ท้ายและหลงใหล
เซี่ยหยวนซีอดที่จะหัวเราะไม่ได้
หลี่เชียนไม่ถือสา และเอ่ยอย่างแข้งขาอ่อนแรงว่า “ข้าคิดไม่ถึงจริงๆ ว่า เจียหนานจะแต่งงานกับข้าแบบนี้! ข้ายังคิดว่าอย่างน้อยที่สุดข้าก็ต้
