อน หากเจ้ากลับเมืองหลวง ไม่แน่เจ้าอาจจะไม่ได้ยศองค์หญิง และการแต่งงานนี้ก็อาจจะถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนดเช่นกัน…”
พอเอ่ยถึงตรงนี้ นางขอบตาแดงเล็กน้อย
“ข้ากับลุงของเจ้าต่างคิดว่าถึงเจ้าจะไม่เป็นฮองเฮา ก็จะแต่งงานกับลูกหลานตระกูลขุนนางสักคนอยู่ดี จึงไม่ได้สอนเรื่องคุมงานบ้านและอาหารการกินในครอบครัวให้เจ้าแม้แต่เรื่องเดียว พอข้าได้ยินว่าลุงของเจ้าปรึกษากับไทฮองไทเฮาเรียบร้อยแล้วว่าให้เจ้าแต่งงานที่ต้าถง ในใจข้าก็เหมือนถูกเข็มตำ ตระกูลหลี่ไม่มีรากฐาน เกรงว่าหญิงรับใช้เหล่านั้นจะไม่รู้แม้กระทั่งว่าจะดูแลให้คนดื่มน้ำอย่างไรด้วยซ้ำ แล้วเจ้าก็เป็นเด็กน้อยที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย เจ้าแต่งไปแล้วจะทำอย่างไรเล่า?”
เจียงเซี่ยนนึกถึงไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อ
นางรู้ว่าตอนที่ยังไม่ได้ข่าวนาง ทุกคนต่างก็จะไม่รังแกพวกนาง ทว่าเวลานี้นางต้องออกจากวังแล้ว ไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อเป็นนางใน หากไม่มีพระคุณที่ฮ่องเต้มอบให้ พวกนางก็ไม่มีทางออกจากวังได้อย่างเด็ดขาด จึงยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องรับใช้นางเหมือนในชาติก่อนแล้ว
เจียงเซี่ยนถามถึงสถานการณ์ของทั้งสองคน
ฮูหยินฝางก็ไม่รู้เลย “ทุกคนต่างรีบแต่จะหาเจ้า ใครจะรู้ว่าพวกนางถูกขังไว้ที่ไหน? ในเมื่อเจ้าถามขึ้นมา ข้าก็จะให้คนไปสืบเดี๋ยวนี้ แต่หากเจ้ายังอยากใช้พวกนาง ข้าก็จะบอกลุงของเจ้า ฉวยโอกาสนี้แจ้งว่าป่วยตาย และแอบส่งพวกนางมาอยู่ข้างกายเจ้า ฐานะของพวกนางมีปัญหา ต่อให้อยา
