กไป ก็ต้องกังวลว่าจะถูกทางการจับและมีแต่ตายเท่านั้น มากกว่ากุเรื่องสัญญาขายตัวเสียอีก…” นางยิ่งพูดก็ยิ่งคิดว่าเรื่องนี้ดี “ข้าจะเขียนจดหมายเดี๋ยวนี้ และให้อาฉีของเจ้าคิดหาทางใช้ม้าเร็วของกองทัพส่งไปยังเมืองหลวงอย่างเร็วที่สุด ครั้งนี้ข้ามาก็เอาของมายี่สิบกว่าคันไม่ใช่หรือ? ทั้งหมดเป็นสินเดิมให้เจ้า และเพราะกลัวว่าจะทำให้ถูกดักปล้นระหว่างทาง จึงยังมีของบางอย่างที่ไม่กล้าเอามา ส่วนหนึ่งเก็บไว้ในที่ดินที่ลุงของเจ้าเตรียมไว้ให้ อีกส่วนเก็บไว้ที่หมู่บ้านน้ำพุร้อนที่ภูเขาเสี่ยวทังของเจ้า ส่วนพวกของที่ไทฮองไทเฮาพระราชทานให้นั้น เมิ่งฟางหลิงจะช่วยส่งมาให้ จะได้ให้เมิ่งฟางหลิงช่วยพาคนมาให้เจ้าด้วย”
เจียงเซี่ยนอึ้งไปเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “แม่นมเมิ่งก็มาด้วย?”
“แน่นอน!” ฮูหยินฝางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “มิเช่นนั้นไทฮองไทเฮาจะวางพระทัยได้อย่างไร! หากไม่ใช่เพราะกฎของวัง ไทฮองไทเฮาก็เกือบจะส่งไทฮองไท่เฟยมาแล้ว”
เจียงเซี่ยนเงียบ
ฮูหยินฝางก็เอ่ยว่า “เอาล่ะ! เจ้าก็อย่ากังวลเลย สิ่งที่เจ้าคิดถึง…ลุงใหญ่ของเจ้ากับไทฮองไทเฮาต่างก็คิดถึงแล้ว สิ่งที่เจ้าคิดไม่ถึง…ลุงใหญ่ของเจ้ากับไทฮองไทเฮาก็คิดถึงแล้วเช่นกัน เจ้าก็รอเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวอย่างสบายใจเถอะ ตอนที่เมิ่งฟางหลิงมา อาจจะเอาวันมงคลสองสามวันที่สำนักหอดูดาวหลวงคำนวณออกมามาด้วย ถึงเวลานั้นพวกเราก็เลือกสักวันหนึ่งในนั้นที่เจ้าคิดว่าดีก็พอแล้ว…”
หลังจากนั้นเ
