ไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนหรือชาตินี้ หลี่เชียนก็ชอบยุ่งพวกเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของนาง เจียงเซี่ยนจึงไม่ได้คิดอะไรมากนัก และมอบปิงเหอให้หลิวตงเยว่ “ฮูหยินฉีใส่ใจและดูแลทั่วถึงมาก ที่ข้าไม่มีอะไรไม่สะดวกสบาย ในเมื่อหลี่เชียนให้เจ้าติดตามหลิวตงเยว่ เจ้าก็ติดตามหลิวตงเยว่แล้วกัน เจ้าก็จะได้มีคนให้เรียกใช้ด้วย” ประโยคสุดท้ายนั้นเอ่ยกับหลิวตงเยว่
ปิงเหอได้ยินแล้วก็เกือบจะร้องไห้
คิดว่าเขาถูกเลือกมาจากบรรดาเด็กรับใช้มากมาย กว่าจะเข้าตานายท่านได้ก็ไม่ง่ายเลย ถูกพ่อบ้านส่งไปอยู่ในเรือนของนายท่าน ก็ทำตัวฉลาดหลักแหลม ระมัดระวังมาก และไม่เคยเกิดความผิดพลาด ที่ตระกูลหลี่แม้แต่บ่าวรับใช้ก็ยังมีลำดับขั้นเช่นกัน ทว่าเวลานี้กลับถูกนายท่านโยนไปให้เด็กรับใช้ของท่านหญิงเรียกใช้…กว่านายท่านกับท่านหญิงจะแต่งงานกัน ยังมีวันที่เขาลืมตาอ้าปากได้ที่ไหนกัน!
เขายังคิดว่าสักวันหนึ่งจะได้เป็นพ่อบ้านของตระกูลหลี่ด้วย!
หลิวตงเยว่ยิ้มและพาคนออกไป
เขาเป็นขันที เจียงเซี่ยนยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะใช้เขา และราชสำนักก็ไม่อนุญาตให้ชนชั้นสูงมีขันทีส่วนตัว หลี่เชียนกับเจียงเซี่ยนจึงต่างบอกคนนอกว่าหลิวตงเยว่เป็นเด็กรับใช้คนหนึ่งที่อยู่ข้างกายเจียงเซี่ยนเท่านั้นอย่างพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย เพื่อรักษาชีวิตของหลิวตงเยว่เอาไว้ แล้วก็เพื่อหลีกเลี่ยงพวกสายตาที่อยากรู้อยากเห็นและปัญหา พวกฮูหยินฉีเรียกหลิวตงเยว่ว่า ‘ตงเยว่’ ส่วนคนเช่นปิง
