เหอก็จะเรียกเขาอย่างเคารพว่า ‘พี่ตงเยว่’
มีหญิงรับใช้ทักทายหลิวตงเยว่ตลอดทาง
หลิวตงเยว่อมยิ้มและพยักหน้า เขาพอใจกับชีวิตในตอนนี้มาก
ส่วนเจียงเซี่ยนนั้นมีฉีตานกับฉีซวงอยู่เป็นเพื่อน ทั้งสามคนพูดคุยและหัวเราะกัน พวกนางเล่าเรื่องตลกในวงราชการของซานซี ทำให้เจียงเซี่ยนเข้าใจขุนนางซานซีใหม่ทั้งหมด
ผ่านไปห้าหกวัน ในที่สุดงานสังคมของหลี่เชียนกับเจียงลวี่ก็เริ่มน้อยลง หลี่เชียนจึงมาเยี่ยมนาง
“จะออกไปเดินสักหน่อยหรือไม่?” เขามองเจียงเซี่ยนพลางเอ่ยว่า “ในตลาดของที่นี่มีเครื่องประดับชิ้นเล็กของชนกลุ่มน้อยทางเหนือขายมากมาย และต่างก็มีเอกลักษณ์มาก ที่เมืองหลวงหายากมาก และที่นี่ก็อยู่ใกล้ภูเขาเหิงมากเช่นกัน พระเต้าเหยี่ยนเคยอยู่ที่นั่นสิบปี…”
เจียงเซี่ยนเห็นเขาพูดจาอย่างใจลอย สายตาเกาะติดอยู่แต่บนหน้านาง ก็อดที่จะเอ่ยอย่างหงุดหงิดไม่ได้ว่า “เจ้ามองข้าทำไม?”
ใครจะรู้ว่าหลี่เชียนกลับเอ่ยอย่างจริงจังว่า “ข้าดูว่าตาของเจ้าหายบวมหรือยัง? ดูเหมือนพระหงอีนั่นยังมีตบะอยู่บ้าง ตาของเจ้าหายบวมแล้ว แสดงว่าหลายวันนี้เจ้าพักผ่อนได้ไม่เลว ที่ปิงเหอบอกว่าเจ้าสบายดีทุกอย่าง ก็ไม่ได้บอกข้าอย่างขอไปทีเช่นกัน”
คำพูดธรรมดาทั่วไปไม่กี่คำ กลับปรากฏความใส่ใจอย่างลึกซึ้ง ทำให้หน้าของเจียงเซี่ยนร้อนผะผ่าวอย่างบอกไม่ถูก
หลี่เชียนถามนางด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “หลายวันนี้เจ้าไม่ได้ออกไปข้างนอกเลย ถูกคอกับคุณหนูทั้งสองของตระกูลฉ
