องคนคนหนึ่งพูดคนหนึ่งฟังอยู่ตรงนั้น ทว่าบรรยากาศกลับดีมาก
เซียงเอ๋อร์ยืนอยู่หน้าประตูชั่วครู่ ถึงจะเดินเข้าไปอย่างแผ่วเบา และรายงานเสียงเบาว่า “ท่านหญิง นายท่าน แม่นมข้างกายฮูหยินฉีมาบอกว่า ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงกับท่านหญิงชิงฮุ่ยมาต้าถง จึงให้พวกเราช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ท่าน อย่างมากที่สุดอีกสองเค่อทั้งสองท่านก็จะเข้าจวนแล้วเจ้าค่ะ”
“เจ้าว่าอะไรนะ?” เจียงเซี่ยนตกใจ “ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงกับท่านหญิงชิงฮุ่ยมาต้าถง?”
“เจ้าค่ะ!” เซียงเอ๋อร์ไม่รู้ว่าทำไมเจียงเซี่ยนถึงตกใจ จึงรีบเอ่ยว่า “แม่นมข้างกายฮูหยินฉีบอกว่า ใต้เท้าฉีกับท่านกั๋วกงน้อยเพิ่งจะได้ข่าว ใต้เท้าฉี ท่านกั๋วกงน้อย และฮูหยินฉีไปต้อนรับที่หน้าประตูเมืองแล้ว ส่วนคุณหนูทั้งสองของตระกูลฉีกำลังแต่งตัวอยู่ในห้องเจ้าค่ะ”
“พวกนางมาได้อย่างไร?” เจียงเซี่ยนพึมพำ ในใจแอบรู้สึกว่าเกิดเรื่องขึ้นในเมืองหลวง แล้วก็รีบตะโกนเรียกหลิวตงเยว่เสียงดัง ให้เขารีบไปที่หน้าประตูเมือง
หลิวตงเยว่ก็ว้าวุ่นใจเช่นกัน และวิ่งเหยาะๆ ออกไปจากห้องโถง
จุ้ยเอ๋อร์กับชีกูยกน้ำและหยิบพวกผ้าเช็ดหน้ากับสบู่เดินเข้ามา
หลี่เชียนปลอบใจเจียงเซี่ยน “ใจเย็นๆ! ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นย่อมมีทางแก้ไข”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า พอมองใบหน้าที่เยือกเย็นของหลี่เชียนก็รู้สึกสบายใจเล็กน้อย
หลี่เชียนจึงหลบไป พอออกจากห้องโถงก็เรียกเว่ยสู่มาทันที “เมืองหลวงเกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ๆ ฮูหยินฝางกับท่านหญิง
