งเซี่ยนก็รู้สึกสนใจจริงๆ
นางอยากกินเนื้อแพะ แต่ก็กลัวว่าตนเองจะย่อยไม่ได้ จึงลังเลนานมาก แล้วก็ไม่ได้ตัดสินใจว่าจะกินอะไรกันแน่ รถม้าก็จอดที่ประตูข้างของเรือนด้านหลังของกองบัญชาการต้าถงแล้ว
ฮูหยินฉีเอ่ยอย่างรู้สึกเสียใจว่า “ท่านหญิง ท่านกั๋วกงน้อยบอกว่าต้องมีสัมภาระและผู้ติดตามไม่มาก จึงจำเป็นต้องทำให้ท่านหญิงลำบากแล้ว”
กองบัญชาการต้าถงเป็นป้อมปราการสำคัญทางการทหาร นอกเสียจากว่ารับเสด็จ รับราชโองการ แม่ทัพต้าถงคนใหม่รับตำแหน่งใหม่ หรือเหล่าแม่ทัพภาคของกองบัญชาการห้าทัพมาเยือน ไม่อย่างนั้นก็จำเป็นต้องใช้ประตูระหว่างเรือนด้านในกับเรือนด้านนอก
เจียงเซี่ยนยิ้มและเอ่ยว่า “ข้าแค่ตามท่านพี่มาเที่ยวเท่านั้น แน่นอนว่ายิ่งเรียบง่ายก็ยิ่งดี ฮูหยินกังวลมากไปแล้ว!”
ฮูหยินฉีไม่พูดอะไรมากอีก นางมองเจียงเซี่ยนด้วยสายตาเมตตา และลงจากรถม้าไปก่อน
ตอนที่เพิ่งพบเจียงเซี่ยนนั้น นางเห็นเจียงเซี่ยนปฏิบัติกับคนอื่นและจัดการเรื่องราวอย่างเงียบสงบมาก ตัวก็เหมือนทำจากกระเบื้องเคลือบ ตาบวมแล้วก็ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ไปเชิญพระหมอยาจากภูเขาอู่ไถมาสอบถามอาการ นางกังวลเล็กน้อยว่านางจะล่วงเกินเจียงเซี่ยนโดยไม่ได้ตั้งใจ ทว่าหลายวันนี้ได้พูดคุยกันแล้ว นางก็พบว่าเจียงเซี่ยนภายนอกดูเคร่งขรึมแต่ภายในคอยเป็นห่วงคนอื่นอยู่เสมอ เจียงเซี่ยนไม่เพียงแต่ปฏิบัติกับคนอื่นและจัดการเรื่องราวอย่างสุภาพเรียบร้อย ทว่ายังใจกว้
