รือไม่ นางจับมือของเจียงเซี่ยนแล้วเรียกว่า “แม่หนู” และเอ่ยว่า “ผิวเนียนเกลี้ยงเกลาและขาวนวลเช่นนี้ ทำไมถึงตามพี่ชายของเจ้ามาต้าถง? ตลอดทางมานี้คงลำบากใช่หรือไม่? รีบเข้าไปพักผ่อนในเรือนของข้าสักครู่ ข้าจะให้คนทำขนมหวานให้เจ้ากิน”
ฮูหยินฉียิ้มพลางห้ามฮูหยินเฒ่า “ท่านแม่ ท่านหญิงเพิ่งจะมาถึงเมืองของพวกเรา ข้าจะพานางกลับไปล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้า และพักผ่อนสักครู่ก่อน แล้วตอนเย็นค่อยมารับประทานอาหารเย็นกับท่านเจ้าค่ะ”
ฮูหยินเฒ่าได้ยินก็เอ่ยทันทีว่า “เช่นนั้นก็รีบกลับไปพักที่ห้องก่อน และค่อยให้ต้ายากับเอ้อยามาเล่นเป็นเพื่อนเจ้าตอนที่ว่าง”
ฉีตานกับฉีซวงได้ยิน สีหน้าก็หม่นหมองพร้อมกัน และเอ่ยว่า “ท่านย่า บอกท่านตั้งกี่ครั้งแล้วว่า พวกเราไม่ได้ชื่อต้ายากับเอ้อยา ชื่ออาตานกับอาซวง!”
ฮูหยินเฒ่าไม่สนใจเด็กสาวทั้งสองสักนิด และเร่งให้เจียงเซี่ยนรีบไปพักผ่อน
เด็กสาวทั้งสองเบ้ปากและไปห้องพักแขกเป็นเพื่อนเจียงเซี่ยน
ห้องพักแขกเก็บกวาดไว้สะอาดมาก เครื่องเรือนทาสีดำทั้งแถบ ม่านสีเขียวเหมือนขนนกแก้วที่แขวนอยู่ข้างวงกบประตูไม้แกะสลักลายสวัสดิกะในห้องใหม่มาก และยังเหลือร่องรอยที่เคยรีดอยู่ ดอกเหมยสองดอกปลิวเอียงออกมาในไหเครื่องเคลือบสีขาวบนโต๊ะชา ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลในอากาศ ทำให้คนเห็นแล้วอดที่จะใจเต้นเล็กน้อยไม่ได้ และแอบชื่นชมคนที่ตกแต่งห้องนี้ที่ตั้งใจเป็นพิเศษ
“ขอบคุณฮูหยินมาก!” เจียงเซี่ยนขอบคุณฮ
