หลี่เชียนเพิ่งได้เจอฉีเซิ่งกับเจียงลวี่ตอนอาหารเย็น
“เจ้าหนุ่มรูปร่างดีมากนี่นา!” ฉีเซิ่งมองหลี่เชียนที่ไหล่กว้างขายาวและหน้าตาดูมีชีวิตชีวา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชม และถามเจียงลวี่ว่า “นี่บุตรของใครหรือ?”
เจียงลวี่เบ้ปาก และเอ่ยเสียงเบาว่า “บุตรชายคนโตของใต้เท้าหลี่แม่ทัพซานซี!” เขาชะงักไป และเอ่ยอีกว่า “คู่หมั้นของเจียหนานขอรับ!”
แม้เสียงจะเบา แม้น้ำเสียงจะดูถูกและเฉยเมย แต่อย่างไรก็ยอมรับว่าเขาเป็นลูกเขยของตระกูลเจียง
หลี่เชียนยิ้มอย่างสดใส
ทว่าฉีเซิ่งกลับตกตะลึงจนหน้าถอดสี และเอ่ยว่า “ไม่ใช่ว่า…” ท่านหญิงเจียหนานกำลังจะหมั้นกับซื่อจื่อจิ้งไห่โหวหรือ?
เขาฝืนรั้งคำพูดครึ่งหลังกลับไป แล้วคิดถึงที่เจียงเซี่ยนมาปรากฏตัวที่ต้าถงกับเจียงลวี่อย่างแปลกประหลาดมาก…ก็รู้ว่าในนี้เกิดอุบัติเหตุขึ้นอย่างใหญ่หลวง และรู้ว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะถามเรื่องพวกนี้ จึงเปลี่ยนเรื่องทันที และถามหลี่เชียนอย่างสนิทมากว่า “เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไร? กินอาหารเย็นมาหรือยัง? จะกินด้วยกันหน่อยหรือไม่?”
แน่นอนว่าหลี่เชียนย่อมเอ่ยว่า “ขอรับ” อย่างนอบน้อม
เจียงลวี่ตามหลังฉีเซิ่งไปยังสถานที่กินข้าวทันที โดยไม่สนใจเขา
เป็นอย่างที่เจียงเซี่ยนคาดจริงๆ พอฉีเซิ่งเข้าประจำตำแหน่งและกินข้าวก็เริ่มบังคับให้หลี่เชียนดื่มเหล้า หลี่เชียนก็ไม่ถ่อมตัวเช่นกัน เขาดื่มอย่างเต็มที่ ลงไปหลายถ้วย ก็ได้รับความโปรดปรานจากพวกฉีเซิ
