่ง จากคุณชายหลี่ถึงใต้เท้าหลี่ถึงหลานหลี่ จนกระทั่งดื่มเหล้าไปได้พอสมควรแล้ว ฉีเซิ่งก็ตบอกสัญญากับหลี่เชียน “ต่อไปมีเรื่องอะไรมาหาข้าได้เลย ต่อให้ข้าตัดสินใจให้เจ้าไม่ได้ ก็จะช่วยไปหาหลี่เหยาให้เจ้าได้เช่นกัน”
เวลานี้หลี่เหยาดำรงตำแหน่งราชเลขาธิการตำหนักอู่อิงควบเสนาบดีกรมกลาโหม
เจียงลวี่ได้ยินก็แค่ส่ายหน้า
แต่หลี่เชียนกลับรีบลุกขึ้นยืนขอบคุณ และคารวะฉีเซิ่งอีกถ้วย
กว่างานเลี้ยงจะเลิกก็เลยยามจื่อไปแล้ว
วันรุ่งขึ้นพวกฉีเซิ่งลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก และออกเดินไปทางต้าถง
—
ทางวังฉือหนิง จ้าวอี้ที่ว่าราชการตอนเช้าเสร็จแล้วกำลังคุยเป็นเพื่อนไทฮองไทเฮา “…กระหม่อมไปถามเสด็จแม่มาแล้ว เสด็จแม่ตรัสว่า เสด็จแม่ทำเช่นนี้ก็เพราะหวังดีกับเจียหนานเช่นกัน จ้าวเซี่ยวเป็นซื่อจื่อจิ้งไห่โหว แล้วก็เป็นทายาทของราชนิกุล ต่อให้แต่งตั้งเป็นจวิ้นอ๋อง ก็ไม่มีทางที่จะรั้งเขาไว้ที่เมืองหลวงได้อยู่ดี และเจียหนานเป็นคนใจร้อนเช่นนี้ ฝูเจี้ยนก็ภูเขาสูงตระหง่านแม่น้ำไหลยาวและอยู่ห่างไกล ขุนนางใหญ่ที่ปกครองมณฑลต่างๆ สามปีถึงจะเข้าเมืองหลวงมารายงานการปฏิบัติงานสักครั้ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเจียหนานที่แต่งงานไปอยู่ไกลถึงที่นั่น นางอยู่ที่นั่นถูกรังแกอย่างไรและใช้ชีวิตสุขสบายหรือไม่ หากจวนจิ้งไห่โหวจงใจ พวกเราก็อย่าได้คิดว่าจะได้ยินความจริงแม้แต่ประโยคเดียว”
“เสด็จย่าลองคิดดู เจียหนานเป็นคนที่ท่านประคบประหงมมาจนโต และเป็นน้
