ูกย้ายไปภูเขาวั่นโซ่ว ทั้งสองคนไม่ค่อยได้พบกันด้วยซ้ำ ต้องเป็นเพราะเฉาไทเฮารู้ว่าหลี่เชียนลักพาตัวเป่าหนิงไป จึงยืนกรานว่าเป่าหนิงสมัครใจตามหลี่เชียนไปซานซี และเป่าหนิงก็ใจอ่อนมาโดยตลอด จึงจำเป็นต้องยอมรับการแต่งงานนี้ เพื่อรักษาชีวิตของหลี่เชียนเอาไว้…ไทฮองไทเฮาต้องถูกเฉาเซวียนหลอกแล้วอย่างแน่นอน
เขาอดที่จะเอ่ยไม่ได้ว่า “ไทฮองไทเฮา เหตุใดจึงออกราชโองการแบบนั้นให้เป่าหนิงพ่ะย่ะค่ะ? ส่งพวกเราไปรับนางกลับเมืองหลวงก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ? เหตุใดต้องให้นางแต่งงานกับหลี่เชียน?”
ไทฮองไทเฮาตกใจ และรู้ทันทีว่าเจียงเซี่ยนไม่ได้ให้หวังจ้านรู้ด้วยซ้ำว่ายังมีราชโองการอีกฉบับที่สั่งให้หลี่เชียนฆ่าตัวตาย
เพียงแต่นางยังไม่ได้เอ่ยปาก หวังจ้านก็เอ่ยแล้วว่า “เป่าหนิงกลัวว่าพอราชโองการฉบับนั้นออกไป จ้าวเซี่ยวจะเสียหน้า จึงแอบเรียกกระหม่อมไป และให้กระหม่อมเข้าเมืองหลวงเป็นเพื่อนจ้าวเซี่ยวก่อน รอพวกเราจากไปแล้วค่อยอ่านราชโองการ เวลานี้ท่านพี่อาลวี่อยู่ระหว่างทางกลับเมืองหลวงกับเป่าหนิง กระหม่อมกับจ้าวเซี่ยวกลับมาก่อน” เขานึกถึงความท้อแท้ ความเสียใจ ความโกรธแค้น และความผิดหวังตลอดทางมานี้ของจ้าวเซี่ยว เขาเหมือนสัมผัสมาด้วยตนเอง และเอ่ยอีกว่า “พระองค์ทรงเชื่อคำพูดของเฉาไทเฮาได้อย่างไร นาง…นางหวังให้ใต้หล้านี้เกิดความวุ่นวายจนบรรลุเป้าหมายของตนเอง…หากเป่าหนิงไม่รับราชโองการ ตระกูลหลี่ก็มีแต่ตายเท่านั้น…”
ไทฮอ
