บทที่ 264 ดีใจจนเกินเหตุก็เกิดเรื่องเศร้า
มองสีหน้าขัดใจในยามนี้ และน้ำเสียงที่มิได้หลงเหลือความเคารพเทิดทูนเช่นแรกพบ ซ้ำยังแฝงไว้ด้วยความตัดพ้อของเฉินอันหมิน ลวี่หยางก็อดมิได้ที่จะทอดถอนใจในใจ
‘ท้ายที่สุด…ก็เป็นสุนัขที่เลี้ยงไม่เชื่องอยู่ดี!’
‘หรือจะกล่าวว่ายังคงเป็นเพราะเวลาสั้นเกินไป, บารมีของข้าไม่เพียงพอ, มิเช่นนั้นต่อให้จะมีตำแหน่งมรรคผลชักนำชะตาชีวิต, ก็มิควรที่จะเปลี่ยนแปลงท่าทีได้เร็วถึงเพียงนี้’
อาการของเฉินอันหมินเห็นได้ชัดว่าผิดปกติ
ลวี่หยางมองทะลุว่า ทั้งเป็นเพราะความทะเยอทะยานที่บวมพองของอีกฝ่ายเอง ทั้งยังมีแรงชักนำจากตำแหน่งมรรคผล ดูท่าดินแดนโลกทับซ้อนแห่งนี้ คงคิดหักหลังเสียแล้ว
ในพริบตาต่อมา ลวี่หยางก็พบว่า ดวงดาวลิขิตชีวิตเหนือศีรษะที่ผูกพันกับชาวบ้านพลันดับวูบ เครื่องหมายแห่ง “ชาวพื้นถิ่น” หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย พลังกระแสลมปราณที่แปลกแยกจากสามัญพลันแผ่ซ่านออกมา ก่อเกิดเสียงร้องด้วยความตกตะลึงของคนรอบข้าง เฉินอันหมินยิ่งยืนตะลึงอยู่กับที่
“ท่านเซียน…ท่านคือ?”
เห็นได้ชัดว่า แม้แต่เฉินอันหมินก็ไม่เคยคาดคิดว่า เซียนผู้ช่วยเขาและชาวบ้านนับล้านให้ได้เกิดใหม่ จะเป็นมารฟ้านอกแดน!
แต่ไม่นาน เขาก็ตั้งสติได้
‘มารฟ้านอกแดน! เขาคือมารฟ้านอกแดน! หากฆ่าเขาได้ ข้าก็จะได้ตำแหน่งโอรสสวรรค์ยามราตรีอีก ถึงตอนนั้น ข้าก็คือผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้า!’
ในพริบตา ดวงตาเฉินอันหมินแดงฉานข
