ึ้นมา
จากนั้น เขาก็ได้ยิน “เซียน” ตรงหน้า ถอนหายใจยาวแล้วจ้องตนด้วยสีหน้าเรียบสงบ
“อันหมิน เจ้าคิดจะลงมือกับข้างั้นรึ?”
เฉินอันหมินชะงักไปเล็กน้อย
ทว่าเพียงอึดใจ ก็เผยสีหน้าเหี้ยมเกรียม ตะโกนลั่น
“มารฟ้านอกแดน! เจ้าทำให้พวกเราต้องตายไปมากเพียงนี้ ยังกล้าแอบล่อลวงผู้คน!”
“ฆ่ามันซะ!”
วาจาเพิ่งขาดเสียง เฉินอันหมินก็พลันรู้สึกปวดบิดในท้องอย่างรุนแรง มิใช่เพียงเขา แต่ทุกผู้ที่เกิดจิตคิดฆ่าก็ล้วนมีอาการเดียวกัน
“ฉึก!”
พริบตานั้น กรงเล็บคมกริบก็ฉีกทะลุร่างของพวกเขาออกโดยไร้ทางต้าน แมลงกลืนปราณที่เจริญเต็มที่แต่ละตัวค่อยๆ คลานออกมาจากภายในกายของพวกเขา ดูดกลืนทั้งพลังชีวิต พลังปราณ และจิตวิญญาณในคราเดียว ทำให้จากจุดสูงสุดร่วงหล่นสู่หุบเหวในบัดดล
“ครืน!”
แทบจะในเวลาเดียวกัน ฟากฟ้าก็พลันคำรามเสียงหนึ่ง หมู่ดวงดาราไหวสะท้าน ท้องนภาที่สดใสก็กลับกลายเป็นเมฆดำมืดครึ้มภายในพริบตา
“เพิ่งรู้ตัวรึ? สายไปแล้ว!”
ลวี่หยางยิ้มกว้าง ประสานมือทำมุทรา เรียกแมลงกลืนปราณในร่างเฉินอันหมินกลับคืน ฆ่าทิ้งพร้อมทั้งเริ่มเก็บเกี่ยวปราณทันที!
เพียงชั่วครู่ก็เห็นดวงดาวบนฟากฟ้าเคลื่อนไหว แสงตะวันซึ่งเคยส่องเฉินอันหมินถูกลวี่หยางชักนำให้หันมาทอดลงบนตนเอง กลืนกินทั้งหมด ในแสงตะวันนั้น เบื้องหลังศีรษะของเขาก็ปรากฏภาพลวงลักษณ์ของเทพสามเศียรหกกรอันสูงส่งอีกครา
“ฮ่าๆ!”
ภาพลวงลักษณ์นั้นกลืนกินแสงแห่งโอรสสวรรค์ในอนาคตไม่หยุด
