างทางที่ใช้สำหรับส่งเอกสารราชการและมีจุดพักหรือจุดเปลี่ยนม้าตั้งอยู่ระหว่างทางนั้นมีผู้คนไปมาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย เพียงแต่ไม่เห็นร่องรอยของหลี่เชียน
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาตามทันหรือยัง?
เจียงเซี่ยนพึมพำอยู่ในใจ ตอนกลางคืนก็นอนไม่หลับเพราะแปลกที่ ถึงจะอยู่ในโรงเตี๊ยมก็ไม่ค่อยได้นอนอยู่ดี ดวงตาค่อยๆ บวมขึ้นมาเล็กน้อย คืนนั้นเจียงลวี่จึงสั่งให้ค้างที่จุดแวะพักระหว่างทาง และเชิญหมอมาสอบถามอาการของเจียงเซี่ยน
หมอคนนั้นจับชีพจรนานมากก็ไม่สามารถบอกสาเหตุได้ ทำให้เจียงลวี่ตกใจจนหน้าซีด
เจียงเซี่ยนเองไม่ได้รู้สึกอะไร จึงรีบปลอบใจเจียงลวี่ “บางทีอาจจะไม่ชินกับอาหารและน้ำก็ได้”
เจียงลวี่กลุ้มมาก ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าธูปของวัดพุทธรัศมีศักดิ์สิทธิ์มาก ที่กะว่าจะพาเจียงเซี่ยนไปจุดธูปไหว้พระที่วัดพุทธรัศมีจึงตัดสินใจไม่ไปแล้ว และถามหลิวตงเยว่ลับหลังทุกคนว่า “ตลอดทางมานี้เจ้าเป็นคนคอยรับใช้ท่านหญิง ก่อนหน้านี้ท่านหญิงเคยเป็นแบบนี้หรือไม่?”
“ไม่เคยขอรับ!” หลิวตงเยว่เอ่ยเสียงนอบน้อม “อาหารการกินก่อนหน้านี้แม่ทัพหลี่เป็นคนจัดหา ส่วนน้ำที่ใช้ทำอาหารกับชาที่ดื่มให้ท่านหญิงล้วนเป็นน้ำจากภูเขาอวี้เฉวียนที่พกมา…”
เจียงลวี่อึ้งไปเล็กน้อย และเงียบไปนานมาก
—
กลางดึก หลี่เชียนมาเคาะประตูถามเจียงลวี่ว่าทำไมถึงค้างที่จุดแวะพักระหว่างทาง
แต่ไหนแต่ไรมาจุดแวะพักระหว่างทางก็ไม่สบายเท่าโรงเตี๊ยม
เจียงลวี่ผิดไปจาก
