ก่อนหน้านี้ที่เยาะเย้ยและเสียดสี เขาเอ่ยว่า “ตาของเป่าหนิงบวมนิดหน่อย ข้าต้องเชิญหมอมาให้นาง อยู่ที่จุดแวะพักระหว่างทางจะดีกว่า”
เดิมทีจุดแวะพักระหว่างทางเป็นจุดพักที่ราชสำนักจัดให้ขุนนางที่มีงานราชการไปๆ มาๆ ถึงแม้จะมีชาวบ้านเข้ามาอยู่อาศัย นั่นก็เป็นครอบครัวของขุนนางเช่นกัน เจียงลวี่มายังสถานที่แห่งใหม่ที่ไม่คุ้นเคยกับทุกสิ่งทุกอย่าง พวกหมอที่ออกไปรักษาคนไข้นอกสถานที่ที่อยู่ตามจุดแวะพักระหว่างทางก็จะรอบคอบหน่อย
หลี่เชียนได้ยินก็ร้อนใจขึ้นมา และเอ่ยว่า “บวมอย่างไร? รู้ว่าบวมได้อย่างไรหรือไม่? เช่นนั้นหมอว่าอย่างไรบ้าง?”
“ไอ้หมอไร้ค่า!” เจียงลวี่อดที่จะด่าไม่ได้ “ดูไม่ออกสักอย่าง หากไม่ได้อยู่ต่อหน้าเป่าหนิง ข้าไม่ฟาดแส้เขาสักสามสิบทีสิแปลก!”
“ตอนนี้โมโหไปก็ไร้ประโยชน์” หลี่เชียนรีบเอ่ยว่า “เป่าหนิงใจอ่อนมาโดยตลอด เห็นท่านเป็นแบบนี้ต่อให้ไม่สบายก็จะฝืนอดทนเอาไว้อยู่ดี ท่านก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และไปคุยกับนางดีๆ ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากภูเขาอู่ไถ หากข้าจำไม่ผิด ภูเขาอู่ไถมีพระหมอยา ข้าจะขึ้นเขาไปขอยาเดี๋ยวนี้ ท่านคอยจับตาดูคนที่ทำอาหาร น้ำทั้งหมดที่ให้เป่าหนิงใช้ล้วนตักขึ้นมาจากบ่อน้ำ ใช้ผ้าไหมบางๆ กรองสักสี่ห้ารอบค่อยให้นางใช้ แล้วข้าจะรีบกลับมาอย่างเร็วที่สุด” เขาพูดไปก็รีบเดินออกไปข้างนอกแล้ว โดยไม่รอให้เจียงลวี่ตอบ เวลาเพียงแค่ไม่กี่อึดใจ เสียงฝีเท้าม้าก็ดังขึ้นข้างนอก
เจียงลวี
