“อย่าทำตัวเป็นเด็ก!” เจียงเซี่ยนตวาดด่าเขาเสียงเบา “ข้าจะตามเจ้าไปไท่หยวนแบบนี้ได้อย่างไร? อย่างไรตอนที่ข้าออกเรือนก็ต้องอำลาไทฮองไทเฮา”
พูดไปพูดมา ก็ยังต้องกลับเมืองหลวง
หลี่เชียนไม่ให้นางไป “ไม่อย่างนั้นเจ้าก็อยู่ที่วัดป่าโอสถ ที่นี่ป้องกันง่ายโจมตียาก เป็นสถานที่ที่ดีที่สุด”
“ข้าไม่ได้จะทำสงครามเสียหน่อย!” เจียงเซี่ยนอดที่จะหัวเราะไม่ได้ และล้อเขาเล่นว่า “เจ้าก็แค่กลัวว่าตระกูลเจียงจะไม่ยอมรับเรื่องแต่งงานนี้เท่านั้น ไม่อย่างนั้น…ข้าให้เจียงลวี่เขียนข้อความให้เจ้า บอกว่าข้าแค่กลับบ้านกับเขาชั่วคราว แล้วหลังจากนั้นเจ้าก็ใช้ราชโองการเป็นหลักฐานไปสู่ขอที่บ้านข้า?”
เป็นแค่คำพูดล้อเล่นเท่านั้น ทว่าหลี่เชียนกลับฟังแล้วตาเป็นประกายทั้งสองข้าง และเอ่ยว่า “ได้” ติดกันหลายครั้ง แล้วก็อ้อนเจียงเซี่ยนจะให้เจียงเซี่ยนเขียนข้อความนี้ให้เขาให้ได้ พลางทำหน้าทะเล้นและเอ่ยว่า “เจ้าเขียนข้อความให้ข้า แล้วข้าจะไปต้าถงกับพวกเจ้า”
เจียงเซี่ยนยิ้มและเอ่ยว่า “ข้าเขียนจะมีประโยชน์อะไร? ต้องให้ท่านพี่เขียน ไม่อย่างนั้นคนทั่วไปจะบอกว่าพวกเราแอบให้กันเอง แล้วก็ไม่มีทางยอมรับอย่างเด็ดขาด”
หลี่เชียนเอ่ยว่า “เจ้าอยากให้ข้ายอมแพ้ต่อหน้าเจียงลวี่!”
“ไม่ใช่ ไม่ใช่!” เจียงเซี่ยนเอ่ยพลางยิ้มตาหยี “เพราะข้าเขียนไปก็ไร้ประโยชน์”
หลี่เชียนเข้ามาใกล้เหมือนจะบอกความลับอะไรบางอย่าง และเอ่ยกับเจียงเซี่ยนเสียงเบาว่า “เจ้
