าวางใจ ไม่ช้าก็เร็วข้าก็จะจัดการเจียงลวี่ได้!”
เพียงแต่เสียงพูดของเขายังไม่ทันจางหาย เสียงอันเย็นยะเยือกของเจียงลวี่ก็ดังมาจากข้างนอกว่า “หลี่เชียน เหตุใดเจ้าต้องเข้าใกล้น้องสาวข้าขนาดนั้น?”
หลี่เชียนยิ้มพลางขยิบตาให้เจียงเซี่ยน แล้วนั่งตัวตรง และเอ่ยว่า “ท่านกั๋วกงน้อยหลับสบายดีหรือ? ได้ยินว่าเมื่อคืนท่านจับขโมยอยู่ครึ่งคืน ไม่รู้ว่าจับได้แล้วหรือ? คืนนี้ให้ข้าช่วยหรือไม่?”
นี่ก็ดันเอ่ยเรื่องที่ไม่ควรเอ่ยจริงๆ?
เจียงลวี่รู้สึกกลุ้มใจ และยิ้มเยาะพลางเอ่ยว่า “แม่ทัพหลี่ ชายหญิงมิควรใกล้ชิดกันเกินงาม ขอให้เจ้ากลับไปอยู่ที่ห้องของตนเองด้วย ส่วนพวกเราจะไปไหนนั้น เจียหนานยังไม่ได้แต่งงานกับเจ้า! อ้อ ต่อให้นางแต่งงานกับเจ้าแล้ว เจ้าก็แต่งงานกับท่านหญิงเช่นกัน เรื่องบางเรื่องจึงตัดสินใจไม่ได้เหมือนกัน และเจ้าก็ต้องเริ่มชินตั้งแต่ตอนนี้!”
หลี่เชียนไม่ใส่ใจ
เจียงลวี่ทำหน้าโกรธจัด แล้วก็ปิดประตูเสียงดังปัง ขังหลี่เชียนไว้นอกประตู
พวกชีกูต่างทำเป็นมองไม่เห็น
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางเอ่ยว่า “ท่านรู้ดีว่าเขาเป็นคนชอบยั่วโมโห แล้วจะสนใจคำพูดเขาทำไม!”
“เขาอยากแต่งงานกับน้องสาวของข้าแต่ไม่อยากอ่อนข้อให้พี่ชายภรรยาหรือ?” เจียงลวี่ชี้ม้านั่งที่อยู่ข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจ ส่งสัญญาณให้เจียงเซี่ยนนั่งลงคุยกัน “เจ้าก็เช่นกัน คนอื่นยังไม่แต่งไป ใจก็เอียงจนไม่มีความแน่นอนแล้ว ในเมื่อเขาเป็นคนที่เจ้าเลือก อย่างไรข้
