“นี่ข้าก็อยากเขียนจดหมายไปถามว่าพาเจ้าไปไท่หยวนเลยได้หรือไม่ไม่ใช่หรือ?” หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เจ้าไม่ให้ของยืนยันกับข้าสักชิ้น หากเจิ้นกั๋วกงคิดว่าใครกำลังล้อเขาเล่น และทิ้งจดหมายที่ข้าเขียนทันทีจะทำอย่างไร?”
เจียงเซี่ยนยังคงไม่มีของอะไรที่เหมาะจริงๆ
นางแบมือและเอ่ยว่า “เช่นนั้นเชิญเจ้าหาได้ตามสบาย เห็นอะไรเหมาะที่จะเอาไปก็ได้”
ปกติเจียงเซี่ยนก็ไม่ค่อยชอบสวมเครื่องประดับ เวลาที่ออกจากเมืองหลวงมาค้างแรมข้างนอก จึงยิ่งไม่มีทางที่จะพกอะไรติดตัว หลี่เชียนหารอบหนึ่งแล้วก็ยังไม่เจออะไรที่สามารถเป็นของยืนยันของเจียงเซี่ยนได้จริงๆ
เขาอดที่จะบ่นพึมพำไม่ได้ “เจ้าต้องจงใจแน่ๆ”
เจียงเซี่ยนจงใจจริงๆ
ชาติก่อนนางก็รู้สึกว่าหลี่เชียนน่าสนใจเป็นพิเศษ อะไรที่ธรรมดามากพอไปถึงเขาต่างก็กลายเป็นไม่ธรรมดา เขามักจะหาจุดที่น่าสนใจเจอเสมอ ดังนั้นนางจึงชอบแสดงความเห็นตรงข้ามกับหลี่เชียนเป็นพิเศษ
นางเม้มปากยิ้ม และเอ่ยว่า “ไม่อย่างนั้น…ข้าเขียนข้อความ? ไทฮองไทเฮาเห็นแล้วต้องเชื่ออย่างแน่นอน”
“ได้!” ตั้งแต่ครั้งก่อนที่หลี่เชียนได้ยินเจียงเซี่ยนบอกว่านางลายมือไม่สวยในวัง หลี่เชียนก็อยากรู้มากมาตลอดว่าลายมือของเจียงเซี่ยนเป็นอย่างไรกันแน่
เขาถือพู่กัน หมึก กระดาษ และจานฝนหมึกมาด้วยตนเองอย่างคึกคัก และช่วยฝนหมึกให้เจียงเซี่ยน
ช่วงเวลานี้ในชาติก่อน ลายมือของเจียงเซี่ยนไม่สวยจริงๆ
ตอนที่นางฝึกเขียนหนังสือยังอา
