ยนเหงาหงอยเล็กน้อย
เขาหาพวกแบบอักษรบรรจงของฮูหยินเว่ยมา กะว่าจะฝึกเขียนหนังสือเป็นเพื่อนเจียงเซี่ยนตอนที่ว่าง…ตอนนี้คว้าน้ำเหลวแล้ว
เจียงเซี่ยนเห็นเขาเซื่องซึม และไม่ค่อยมีชีวิตชีวาเหมือนดอกไม้และต้นไม้ที่ถูกแสงแดดอันร้อนแรงสาดส่องจนเหี่ยวเฉา ก็ไม่ค่อยสบายใจนัก
ในความทรงจำของนาง เวลาหลี่เชียนอยู่ต่อหน้านางมักจะพูดมากเป็นพิเศษ น้อยมากที่จะเงียบแบบนี้ และดูเหมือนถูกบางสิ่งกระทบกระเทือนจิตใจ
ดูท่าทางต่อไปนางยังต้องพูดจาระวังหน่อย
เจียงเซี่ยนคิดแล้วก็ไม่รู้ว่าทำอย่างไรถึงจะทำให้หลี่เชียนอารมณ์ดีขึ้นมาได้อีกครั้ง จึงทำได้เพียงเอ่ยว่า “เจ้าบอกว่าจะส่งจดหมายเข้าเมืองหลวงไม่ใช่หรือ? ข้าว่าสายแล้ว เจ้ารีบไปส่งจดหมายดีกว่า! จะได้ไม่เสียเวลาไปอีกวัน”
หลี่เชียนได้ยินก็ทำจิตใจให้สดชื่นขึ้นทันที และรีบเอ่ยว่า “เจ้าไม่พูดข้ายังลืมเรื่องนี้ไปแล้ว แล้วก็เฉาเซวียน…ต้องไปหาอีกรอบถึงจะดี”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า พอส่งหลี่เชียนออกไป นางก็นอนลงบนเตียงอรหันต์ทันที และถอนหายใจยาวเหยียด
นางรู้ที่มาของราชโองการดีกว่าหลี่เชียน
จ้าวอี้จะเป็นบ้าขึ้นมาจนบุ่มบ่ามทำเรื่องที่ผิดปกติหรือไม่ ก็ยังไม่มีใครบอกได้แน่ชัดจริงๆ
ถึงแม้หลี่เชียนเอ่ยเช่นนี้จะเห็นแก่ตัว แต่ก็มีเหตุผลอยู่บ้างเช่นกัน
นางสั่งให้เซียงเอ๋อร์ไปเรียกหลิวตงเยว่เข้ามา ให้เขาไปเชิญเจียงลวี่มาคุยด้วย และเอ่ยว่า “หากคุณชายใหญ่ยังนอนอยู่ เจ้าฝากข่าวไว้ก็พอแล้
