ก ดีมากไปตลอดชีวิต!”
นี่เขากำลังทำอะไรอีก?
ความงุนงงฉายวาบในดวงตาของเจียงเซี่ยน
รอยยิ้มของหลี่เชียนเลือนหายไปเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนขึ้น “เป่าหนิง ราชโองการอีกฉบับอยู่ไหน?”
เจียงเซี่ยนอึ้งไป
หลี่เชียนรู้เร็วขนาดนี้เชียวหรือ?
นางคิดว่านางจะปิดบังเขาได้
หลี่เชียนเห็นแล้ว สายตาก็ค่อยๆ ร้อนแรงขึ้น ทว่าเสียงกลับเหมือนสายลมยามเช้าที่พัดผ่านดอกไม้และต้นไม้อย่างแผ่วเบาในเดือนสาม “ราชโองการฉบับนั้น เป็นราชโองการที่สั่งให้ริบทรัพย์และสังหารตระกูลหลี่ทั้งตระกูลหรือสั่งให้ข้าฆ่าตัวตายใช่หรือไม่?”
“ไม่ใช่!” เจียงเซี่ยนตอบ และพบว่าเสียงของตนเองตึงเครียดเล็กน้อย
ในเมื่อนางเลือกแล้ว ก็ไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องบางเรื่องที่ไม่มีความหมายอีก
“มีราชโองการแค่ฉบับเดียว” นางเอ่ย “เพียงแต่ตอนนั้นพวกเขาไม่รู้สถานการณ์ระหว่างพวกเรา จึงตั้งใจฝากฝังให้เฉาเซวียนมาประกาศราชโองการโดยเฉพาะ ก็เพราะอยากดูสถานการณ์ก่อนและค่อยตัดสินใจด้วย”
“อือ!” หลี่เชียนเอ่ยเสียงอ่อนโยน นิ้วหัวแม่มือลูบหลังมือของนางเบาๆ ความรักและความสงสารที่จะไม่ยอมให้ผิดพลาดปรากฏอยู่ในความเบาและนุ่มนวล เขายิ้มและเอ่ยด้วยสายตาร้อนแรงว่า “มีราชโองการแค่ฉบับเดียว ข้ารู้แล้ว!”
เขารู้อะไร?
เจียงเซี่ยนขมวดคิ้ว และเอ่ยว่า “เจ้าคิดอะไรฟุ้งซ่านอีก…”
นางคิดไม่ถึงว่าหลี่เชียนจะเป็นคนคิดมากขนาดนี้ หากรู้ว่าเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก นางก็น่าจะพูดกับเขาให้ชัดเจ
