ยนไปขอร้องไทฮองไทเฮา
และไทฮองไทเฮาอยู่ในวังมานาน แน่นอนว่าเฉาเซวียนพูดอะไรก็ย่อมเชื่อ จึงคิดหาทางเปลี่ยนพระราชเสาวนีย์เป็นพระราชโองการ!
คนฉลาดอย่างหลี่เชียน พอคิดอีกทีก็เข้าใจเคล็ดลับในนั้นแล้ว
เขาอดที่จะแอบเบ้ปากไม่ได้ และเอ่ยว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมฝ่าบาทถึงไม่ส่งคนตามท่านมาอีกสองคนล่ะ! ข้าได้ยินเด็กรับใช้ที่ส่งไปรับใช้ท่านบอกว่า ท่านไม่ได้นอนมาหลายวันหลายคืนแล้ว! ยังดีที่ท่านมาถึงอย่างปลอดภัย นี่หากเจออะไรเข้าระหว่างทาง ก็เกรงว่าจะไม่มีแม้แต่คนช่วย”
เฉาเซวียนคิดถึงความวุ่นวายในเมืองหลวง แล้วก็รู้สึกปวดศีรษะ แม้จะรู้ดีว่าเขากำลังถามถึงความคิดเห็นของจ้าวอี้ ทว่าก็ไม่ปิดบังเขาเช่นกัน และบอกหลี่เชียนว่าได้ราชโองการฉบับนี้มาได้อย่างไร
หลี่เชียนงุนงงเล็กน้อยทันที
ที่แท้ราชโองการฉบับนี้เป็นของปลอมหรือ!
แต่หลังจากนั้นเขาก็แอบรู้สึกดีใจ
ยังดีที่เขาไม่ได้ให้เจียงเซี่ยนกลับไปทันที ไม่อย่างนั้นจะไม่กลายเป็นเสียไปโดยเปล่าประโยชน์อย่างนั้นหรือ?!
ฮ่องเต้จะปล่อยให้เจียงเซี่ยนแต่งงานกับเขาและแต่งไปอยู่ซานซีได้อย่างไร!
เขาถามในเรื่องที่ไม่ควรถามด้วยอารมณ์ชั่ววูบ “เช่นนั้นราชโองการพระราชทานงานสมรสฉบับนี้เป็นของจริงหรือของปลอมกันแน่?”
เฉาเซวียนเอ่ยเหมือนกำลังสื่อถึงอะไรบางอย่างว่า “ในเมื่อราชโองการอยู่ในมือของเจ้าแล้ว ก็เป็นของเจ้าแล้ว ฝ่าบาทไม่มีทางที่จะริบราชโองการฉบับนี้กลับไปโดยไม่คำนึงถึงพ
