นยิ้มพลางเอ่ยว่า “ข้าไปเมืองหลวง ก็มีท่านเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว หากท่านมาซานซี ข้าก็จะดีใจมาก แล้วจะไม่ติดต่อกับท่านได้อย่างไร! ข้าบอกไว้ก่อนเลยนะ ข้าติดตามท่านพ่อขึ้นเหนือล่องใต้ตั้งแต่เด็ก แล้วก็เป็นคนหน้าด้านมาตั้งแต่เด็ก ข้าไม่ได้พูดง่ายเหมือนท่าน ครั้งหน้าที่ข้าไปเมืองหลวง ท่านต้องเลี้ยงข้าที่หอฉยงฮวา ไม่อย่างนั้นครั้งหน้าที่ท่านมาซานซี ก็จะมีแค่บะหมี่มีดเฉือนถ้วยเดียว”
เฉาเซวียนพยักหน้า และหัวเราะเสียงดัง แล้วยกถ้วยชาขึ้นมาชนกับหลี่เชียนเบาๆ
หลี่เชียนก็ยิ้มและเปลี่ยนเรื่องไปถามถึงเรื่องพระราชทานงานสมรส “ไทฮองไทเฮาทรงทราบเรื่องนี้ได้อย่างไร? เวลานี้ทรงสบายดีหรือไม่? แล้วท่านกั๋วกงมาเป็นทูตของฝ่าบาทได้อย่างไร? ตอนที่เห็นท่าน ข้าตกใจมาก!”
เฉาเซวียนยิ้มเล็กน้อย และเล่าเรื่องหลังจากเจียงเซี่ยนหายตัวไปให้หลี่เชียนฟังตามความจริง สุดท้ายก็เอ่ยว่า “…เสด็จป้าคิดว่า เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่ว่าเจียหนานจะตามเจ้ามาซานซีเองก็ดี หรือเจ้าจะลักพาตัวเจียหนานมาก็ตาม วิธีที่ดีที่สุดคือพระราชทานงานสมรส ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทางอธิบายกับตระกูลเจียงและไทฮองไทเฮาได้ แล้วก็กลัวว่าตระกูลเจียงจะไม่เห็นพระราชเสาวนีย์ของนางอยู่ในสายตา จึงให้ข้าไปขอร้องไทฮองไทเฮา คิดหาทางเปลี่ยนพระราชเสาวนีย์เป็นพระราชโองการ…”
เปลี่ยนพระราชเสาวนีย์เป็นพระราชโองการเปลี่ยนง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ?
เฉาไทเฮาถึงได้ให้เฉาเซวี
