่ข้างกายเจียงเซี่ยน เจียงเซี่ยนก็ยังต้องไว้หน้าเจียงลวี่ นางจึงสั่งให้เซียงเอ๋อร์ไปบอกให้คนที่ทำอาหารที่ห้องครัวทำราดหน้ามาชามหนึ่งอย่างอารมณ์ดี
สายตาของเจียงลวี่ฉายแววพอใจ แล้วยกชาที่หลิวตงเยว่ถือมาดื่มอึกหนึ่ง และเอ่ยว่า “ทำไม? หลี่เชียนไม่ได้มาหรือ?”
เจียงเซี่ยนรู้สึกกลุ้มใจ จึงเอ่ยว่า “เขาไม่ได้มา ท่านมาหาเขาหรือ? เขาน่าจะอยู่ในเรือนข้างๆ กระมัง? ท่านสามารถไปหาเขาที่นั่นได้!”
“ข้าจะไปหาเขาทำไม?” เจียงลวี่เอ่ยอย่างไม่เห็นด้วย “ข้ากลัวว่าเขาจะมาบ่นอะไรกับเจ้าที่นี่ต่างหาก” เจียงลวี่พูดไปก็ปิดปากและหาวใหญ่มาก
เจียงเซี่ยนเห็นเขาใต้ตาคล้ำ จึงเอ่ยอย่างสงสารว่า “ท่านพี่อาลวี่ รับประทานอาหารเช้าแล้วก็กลับไปนอนที่ห้องอีกสักครู่เถอะ? พวกเราออกเดินทางพรุ่งนี้ก็เสียเวลาไปไม่เท่าไรเช่นกัน!”
เจียงลวี่ส่ายหน้า และเอ่ยว่า “กลับเมืองหลวงเร็วหน่อยดีกว่า”
กองทัพของหลี่เชียนพร้อมไปด้วยความสามารถในการสู้รบ เขาไม่ค่อยวางใจที่จะอยู่ที่นี่
เรื่องนี้เจียงเซี่ยนค่อนข้างอย่างไรก็ได้ นางคิดว่าในเมื่อเจียงลวี่คิดว่าไม่เป็นไร ก็ต้องทนได้อย่างแน่นอน จึงไม่พูดอะไรอีก และก้มหน้ากินโจ๊ก
ไม่นาน ราดหน้าของเจียงลวี่ก็วางลงบนโต๊ะ
เขาถามก่อนกินว่า “หลี่เชียนหายหัวไปไหน รู้หรือไม่?”
เมื่อคืนพวกเขานั้นคนหนึ่งนอนห้องข้างตะวันออก ส่วนอีกคนนอนห้องข้างตะวันตก
เจียงลวี่ตื่นแต่เช้าก็ไม่เห็นหลี่เชียน และหารอบๆ แล้วก็ไม่เจอตั
