หลี่เชียนเคยคิดว่าตระกูลเจียงจะจำใจให้เจียงเซี่ยนแต่งงานกับเขา เคยคิดว่าเจียงเซี่ยนจะทนเห็นตนเองลำบากอีกไม่ได้และขอตามเขากลับซานซีเอง เคยคิดว่าบั้นปลายชีวิตเขาอาจจะยอมก้มศีรษะให้ตระกูลเจียงเพราะเรื่องของเจียงเซี่ยน แต่เขาไม่เคยคิดฝันว่า เรื่องราวยังเป็นเพียงแค่การเริ่มต้น นึกไม่ถึงว่าไทฮองไทเฮาจะพระราชทานงานสมรสให้เขา ให้เขาแต่งงานเป็นสามีภรรยากับเจียงเซี่ยน!
เขาเป็นคนที่ไม่กลัวผีและเทวดาและไม่นับถือพระพุทธเจ้า!
ทว่าเวลานี้เขาอดที่จะขอบคุณเทวดาและพระพุทธเจ้าทั่วทั้งท้องฟ้าอย่างจริงจังในใจไม่ได้ ขอบคุณที่พวกเขายืนอยู่ข้างเขาในเวลานี้ ทำให้ความหลงใหลของเขาสมปรารถนา
หลี่เชียนปิดตา และไม่เงยหน้านานมาก
เฉาเซวียนอ่านราชโองการ พลางถอนหายใจในใจ
หลี่เชียน…ก็น่าจะชอบเจียงเซี่ยนมากเหมือนกันกระมัง?
ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ตื่นเต้นแบบนี้
แต่ความชอบแบบนี้จะอยู่ได้นานแค่ไหนกัน?
หลี่เชียนไม่ยอมอยู่ใต้คนอื่น ทั้งสองตระกูลถูกกำหนดให้แข่งกันว่าใครจะเก่งกว่ากันในราชสำนัก แล้วสิ่งที่ตัดสินใจตอนอยู่ในวัยเลือดร้อนจะอยู่ไปได้นานแค่ไหนกัน?
ตอนที่เขาอ่านราชโองการจบ เสียงก็อดที่จะนุ่มนวลขึ้นเล็กน้อยไม่ได้ “หลี่เชียน ลุกขึ้นมารับราชโองการเถอะ!”
“ขอบคุณมาก! ขอบคุณมาก!” หลี่เชียนเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาแดงก่ำ พลางพึมพำขอบคุณเขา และรับราชโองการไปอย่างนอบน้อม จนลืมขอบคุณ
เฉาเซวียนยิ้มเล็กน้อย และไม่ได้เตือนเขาเช่นกัน
พวกจ
