นางก็สามารถอยู่ต่อหน้าสามีของตนเองได้เหมือนที่อยู่ต่อหน้าหลี่เชียน ไม่ว่าจะทำอะไรก็จะมีความสุขเล็กๆ ในใจ แม้จะทะเลาะกันก็ไม่ได้โกรธจริงๆ และที่สำคัญที่สุดคือ นางไม่ต้องกังวลว่าสักวันหนึ่งหลี่เชียนจะทอดทิ้งนางเพื่อตระกูลหลี่
นางก้มหน้าดื่มชา ในดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงงและไม่รู้จะทำอย่างไรดี
มีความดีใจของผู้หญิงที่เพิ่งจะได้ออกเรือนที่ไหนกัน
เจียงลวี่เห็นแล้วก็ปวดใจ จนอดไม่ได้ที่จะจับมือของเจียงเซี่ยน และเอ่ยว่า “ผู้ชายของตระกูลเจียงของพวกเราจะทำสงครามเพื่อแคว้นอยู่ข้างนอกไปเพื่ออะไร? หากปกป้องผู้หญิงไม่ได้สักคน ก็ออกจากกองทัพและกลับบ้านเกิดมาเป็นชาวบ้านธรรมดาดีกว่า เพียงแค่เจ้าบอกว่าไม่ต้องการ ราชโองการฉบับนั้นก็จะเป็นเรื่องเหลวไหล และพี่จะพาเจ้าไปเดี๋ยวนี้…”
เจียงเซี่ยนหัวเราะลั่น
นางนึกถึงชาติก่อน นางเป็นฮองเฮาได้ไม่นาน เจียงลวี่ก็ทะเลาะวิวาทกับจ้าวอี้หลายครั้ง
ตอนนั้นนางแค่รู้สึกว่าเจียงลวี่แปลกมาก เวลานี้คิดดูแล้ว ตอนนั้นเขาต้องรู้เรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัวของจ้าวอี้กับคนสกุลฟางแล้วอย่างแน่นอน แต่ติดที่ว่านางได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นฮองเฮาแล้ว จึงทำได้เพียงใช้วิธีผิวเผินแบบนี้เตือนจ้าวอี้อย่างจนใจ
“ท่านพี่!” นางมองเจียงลวี่ นัยน์ตาที่อมยิ้มนั้นสดใส อ่อนโยน และอดทน แวววาวเหมือนดวงดาว “หากหลี่เชียนกล้าตอบโต้ ตอนที่ท่านซ้อมเขา ข้าจะให้เขาคุกเข่าดีดลูกคิด”
เจียงลวี่ไม่เชื่อเด็ดขา
