นี่ก็คือสาเหตุที่ทำไมหลี่เชียนถึงให้เฉาเซวียนไปพบเจียงเซี่ยนเช่นกัน
แต่ตอนนี้…หลังจากเฉาเซวียนไปพบเจียงเซี่ยนกลับไม่ออกมานานมากแล้ว
หลี่เชียนเริ่มรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย
ไม่อย่างนั้น…ก็ให้จงเทียนอี้แอบเข้าไปดูสักหน่อย?
เขากำลังครุ่นคิดเรื่องนี้ หลิวตงเยว่ก็เดินออกมา
สายตาของทุกคนในลานต่างจับจ้องไปที่หลิวตงเยว่
หลิวตงเยว่ยังไม่เคยถูกคนจ้องมองแบบนี้ จึงรู้สึกลนลานเล็กน้อย ทว่าถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนฉลาดคนหนึ่ง ไม่นานก็สงบสติอารมณ์ได้ จึงไอเบาๆ ครั้งหนึ่ง และเอ่ยว่า “ซื่อจื่อชินเอินป๋อ ท่านหญิงเชิญท่านเข้าไปขอรับ!”
ทุกคนมองหวังจ้านอย่างตกใจ
หวังจ้านแปลกใจกว่าพวกเขาเสียอีก เขาอ้าปากกว้าง นานมากกว่าจะชี้ตนเองและเอ่ยว่า “ท่านหญิงให้ข้าเข้าไป?”
หลิวตงเยว่ขานรับอย่างนอบน้อมว่า “ขอรับ” และเอ่ยว่า “ท่านหญิงเชิญท่านเข้าไปคุยด้วย”
“อ้อ!” หวังจ้านจับต้นชนปลายไม่ถูก และสับสนมึนงง จนไม่ได้คุยกับเจียงลวี่ด้วยซ้ำ ก็เดินเข้าไปเหมือนเดินละเมอแล้ว
หลี่เชียน เจียงลวี่ และหวังจ้านยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ คนที่พวกเขาพามาก็อดที่จะซุบซิบแสดงความคิดเห็นไม่ได้
ด้านหนึ่งเงียบอย่างแปลกประหลาด อีกด้านแอบซุบซิบคุยกัน บรรยากาศในลานกว้างแปลกประหลาดมาก
ทว่าไม่ว่าจะเป็นหลี่เชียน เจียงลวี่ หรือจ้าวเซี่ยว เวลานี้ถึงจะใช้ความคิดอย่างหนักมากก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นที่เรือนด้านในกันแน่ แต่ละคนต่างทำได้เพียงเม้
