ารถได้ยินได้เอ่ยเสียงเบาว่า “คงจะไม่ได้เกิดความขัดแย้งกันภายในใช่หรือไม่? เช่นนี้จะดีอย่างไร? คนยังยืนหยัดไม่ได้ ใจคนกลับแยกออกไปแล้ว…”
ในลานเงียบไปชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงของจงเทียนอี้
เงาร่างของเฉาเซวียนปรากฏขึ้นบนขั้นบันไดของห้องโถงตรงประตูใหญ่อย่างฉับพลัน
เขามองลงมาและค่อยๆ เรียกชื่อของหลี่เชียน “ฟังราชโองการ!”
หลี่เชียนมองเฉาเซวียนอย่างแปลกใจ
บอกว่าราชโองการให้เจียงเซี่ยนไม่ใช่หรือ?
แล้วทำไมต้องให้เขาฟังราชโองการ?
หลี่เชียนมองไปที่เฉาเซวียน
เฉาเซวียนมองเขาอย่างเย็นชา และเอ่ยคำพูดเมื่อครู่อีกครั้ง “หลี่เชียน! ฟังราชโองการ!”
หลี่เชียนไม่ตัดใจ จึงมองไปที่เจียงลวี่
เจียงลวี่หลุบตาลง และไม่มองเขาแม้แต่นิดเดียว
หลี่เชียนเลิกคิ้ว
เขาเติบโตอยู่ข้างกายพวกโจรท้องถิ่นที่ถูกเกลี้ยมกล่อมให้ยอมจำนนมาตั้งแต่เด็ก คนแบบนี้เจ้าอย่าหวังว่าเขาจะเกรงกลัวอำนาจของฮ่องเต้เลย
แค่คิดว่าหลังจากเจียงเซี่ยนเรียกหวังจ้านเข้าไป และหวังจ้านซุบซิบคุยกับจ้าวเซี่ยวพักหนึ่ง จ้าวเซี่ยวกลับโกรธมากจนจะตัดขาดความเป็นเพื่อนกับเขาอย่างเด็ดขาด ก็ทำให้เขาอดที่จะรู้สึกมีความหวังขึ้นมาไม่ได้เท่านั้นเอง
เขาให้คนไปเตรียมธูปเทียนให้เรียบร้อย แล้วเลิกเสื้อคลุมขึ้นและคุกเข่าลงหน้าโต๊ะบูชา
ทว่าในใจกลับคิดว่า หากราชโองการฉบับนี้ตรงกับความปรารถนาของเขาพอดีก็แล้วไป หากไม่ตรงกับความปรารถนาของเขา ก็จำเป็นต้องขอโทษเฉาเซวียนที่ทำให้เฉ
