ว่าพวกเราพาเจ้าออกมาเที่ยวเล่นก็พอแล้ว ไม่มีทางที่มีคำครหาแพร่งพรายออกมา ต่อให้เจ้าไม่เชื่อคำพูดของข้า ก็น่าจะเชื่อความสามารถของลุงเจ้า เขาไม่มีทางที่จะให้เรื่องแบบนี้แพร่งพรายออกไป…”
เหมือนมั่นใจว่านางจะเลือกราชโองการฉบับที่สั่งให้หลี่เชียนฆ่าตัวตาย
เจียงเซี่ยนยิ้มเยาะ
แค่เพราะหลี่เชียนทรยศตระกูลเฉาอย่างนั้นหรือ?
ถึงอย่างไรนางก็เคยเป็นไทเฮาที่สำเร็จราชการแทน จึงรู้ว่าการเมืองก็คือผลจากการประนีประนอม ไม่ว่าจะโกรธแค่ไหนในวังฉือหนิง พอถึงวังเฉียนชิง นางก็สามารถทำให้ตนเองใจเย็นลง และพูดคุยกับเหล่าขุนนางระดับสูงจากสำนักราชเลขาธิการและเหล่าขุนนางจากหกกรมและสามสำนักอย่างดีๆ ได้ นางคิดว่าตนเองเป็นคนที่อดทนเก่งมากคนหนึ่งทีเดียวในเรื่องงาน อย่างน้อยก็อดทนเก่งกว่าจ้าวอี้ ทว่าเวลานี้นางกลับอดที่จะโกรธขึ้นมาไม่ได้ “นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร? จะให้ข้าสั่งให้หลี่เชียนฆ่าตัวตายหรือ? เมื่อครู่ตอนที่เจ้าอยู่ข้างนอกเหตุใดไม่ประกาศราชโองการไปเลย? ทำไม? กลัวคนพูดว่าตระกูลเฉาของพวกเจ้าเนรคุณ ถีบหัวส่งเมื่อหมดประโยชน์ แม้แต่ขุนนางคนหนึ่งก็ปกป้องไม่ได้หรือ? แล้วมีสิทธิอะไรมาให้ตระกูลเจียงของพวกเราเป็นคนเลว? มีสิทธิอะไรมาให้ข้ารับเคราะห์แทนตระกูลเฉาของพวกเจ้า? เรื่องนี้ข้าไม่ทำ!”
เฉาเซวียนมองใบหน้าที่โกรธเคืองของเจียงเซี่ยน พลางคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดของเรื่องนี้ แล้วก็อดที่จะเอ่ยอย่างเยือกเย็นไม่ได้ว่า “เ
