ดเกินไปแล้ว
สายตาของเจียงเซี่ยนจับจ้องไปยังกล่องที่สลักลายมังกรและลงรักสีแดงที่เก็บราชโองการทั้งสองฉบับเอาไว้
เฉาเซวียนเตือนนางอีกครั้งด้วยเสียงเบา “เจ้าสามารถเลือกราชโองการได้ฉบับเดียว ราชโองการอีกฉบับ ข้าจะเผาต่อหน้าเจ้าตามรับสั่งของไทฮองไทเฮา เจ้าไม่ต้องกังวลว่าจะมีคนรู้”
นางไม่ได้กังวลอยู่แล้ว
ไม่ว่าจะเป็นไทฮองไทเฮาหรือเฉาเซวียนต่างก็เป็นคนที่ทำอะไรไว้ใจได้สุดๆ
แต่ปัญหาคือ นางควรเลือกอย่างไร?
สั่งให้หลี่เชียนฆ่าตัวตาย?
ความคิดฉายวาบผ่านไป เจียงเซี่ยนก็หวาดกลัวจนตัวสั่น
ในใจนาง หลี่เชียนแข็งแกร่งมากกว่านาง อยู่มานานกว่านาง เก่งมากกว่านาง และเหมาะที่จะมีชีวิตอยู่มากกว่านาง…นางไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งนางยังมีชีวิตอยู่ แต่หลี่เชียนกลับไม่อยู่แล้ว
เขามักจะอยู่ข้างกายนาง
ไม่ยุ่งเรื่องของนาง ก็เยาะเย้ยนาง ทำให้นางโกรธ
นางไม่สามารถจินตนาการได้ว่าหลี่เชียนจะตายต่อหน้านาง
ดังนั้นนางสามารถมองเขาอยู่ไกลๆ มองม้าเร็วของเขาห้อไปอย่างอิสระ มองความคิดและปณิธานอันยิ่งใหญ่ของเขา มองอุดมการณ์และงานอันยิ่งใหญ่ของเขาได้…แต่จะ…จะตายไปก่อนวัยอันควร ทั้งที่ยังไม่เริ่มความปรารถนาดั้งเดิมตลอดชีวิต…และตายในมือของนางไม่ได้…
