อย่างท่านป้าของข้านั้นก็ชอบเอาชนะเกินไป ไม่อย่างนั้นนางก็คงจะไม่ถูกกักขังอยู่ที่ภูเขาวั่นโซ่วแล้วเช่นกัน ข้าอยากให้ตระกูลเฉาเจริญรุ่งเรืองมาก แต่ไม่ได้อยากให้นางยืนอยู่ในสถานที่ที่ต่อสู้กันอย่างดุเดือด และประหวั่นพรั่นพรึงทั้งวัน มีเหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ ก็เฝ้าอย่างแน่นหนามาก ทั้งไม่อยากให้คนอื่นเห็นตระกูลเฉาเป็นโล่ แล้วก็ไม่อยากให้ตระกูลเฉาถูกคนใช้เป็นผู้นำ จนไม่มีแม้กระทั่งชีวิตที่สงบสุขเช่นกัน…”
เจียงเซี่ยนเข้าใจ
บางครั้งเจ้าเข้าสู่เกมแล้ว เจ้าก็ไม่อาจหยุดเล่นได้
ทว่าใครจะกล้ารับประกันว่าตนเองยิงนกอินทรีแล้วจะไม่มีวันถูกจิกตา?
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ คนที่เกิดมาร่ำรวยและเติบโตมาสบายอย่างพวกเขาต่างก็ไม่อยากไปกังวลเรื่องนี้ จึงคิดว่าทุกเรื่องทำแค่พอประมาณก็พอแล้ว ฤดูใบไม้ผลิผ่านไปเร็ว ทิวทัศน์อันสวยงามไม่อาจอยู่ได้ตลอดไป ทำไมจะต้องไปใช้สมองและออกแรง พาทั้งชีวิตของตนเองเข้าไปพัวพันด้วย
ชาติก่อน เฉาไทเฮาเสียชีวิต เขาไม่อยากตายก็ต้องหาทางรอด จึงถูกบังคับให้เข้าสู่เกม
ชาตินี้ เขาก็ยังคงถูกบังคับให้เข้าสู่เกมเช่นเดิม แต่ตระกูลเฉามีเฉาไทเฮาค้ำจุน ตระกูลเฉายังมีความเป็นไปได้ที่จะปลอดภัยและราบรื่นจนถึงขั้นต่อไป เขาจึงเลือกประนีประนอม
และใช้ราชโองการสองฉบับแสดงความปรารถนาของตนเอง
เจียงเซี่ยนขอบคุณการเลือกของเฉาเซวียน
นางไม่อยากกลายเป็นศัตรูกับเพื่อนในชาติก่อนแม้แต่นิดเดียว
ความรู้สึกแบบนั้นอึดอั
