ก่อน
แต่รอยยิ้มที่แฝงความเยาะเย้ยตนเองเล็กน้อยของนางกลับแทงตาของเฉาเซวียนจนเจ็บ และทำให้เขารู้สึกเศร้าขึ้นมาเหมือนสัมผัสมาด้วยตนเองอย่างไม่อาจอธิบายได้
เขาอดที่จะย้ำไม่ได้ว่า “เจียหนาน ข้านำราชโองการมาสองฉบับ”
ความนัยที่แฝงในนั้นคือ เขาก็หวังว่านางจะใช้ชีวิตอย่างสุขสบายและได้เลือกในสิ่งที่ตนเองเลือกเหมือนกับไทฮองไทเฮา ดังนั้นเขาถึงยืนกรานที่จะมาพบนาง และให้นางตัดสินใจว่าจะอ่านราชโองการฉบับไหนกันแน่
เจียงเซี่ยนเข้าใจความคิดของเฉาเซวียนทันที
นางมองเฉาเซวียนตาโต
เขากำลังบอกนางว่า เขากลัวว่านางจะถูกหลี่เชียนรังแก จึงช่วยนางติดต่อ และขอความช่วยเหลือจากไทฮองไทเฮาให้นาง ถึงนำราชโองการสองฉบับที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงมาหรือ?
เขาไม่กลัวว่าตระกูลหลี่กับตระกูลเจียงเกี่ยวดองกันแล้วจะแอบเล่นตุกติกทำให้เฉาไทเฮาสูญเสียอำนาจที่แท้จริงหรือ?
เขาไม่กลัวว่าตระกูลเฉาจะสูญเสียที่พึ่งในราชสำนักเพราะการตายของหลี่เชียนหรือ?
เขาไม่กลัวว่าตระกูลเฉาล้มลงแล้วจะไม่มีวันฟื้นขึ้นมาได้และตกต่ำลงไปอย่างถึงที่สุดตั้งแต่นี้ไปหรือ?
เจียงเซี่ยนมองเฉาเซวียนอย่างแน่วแน่
เฉาเซวียนไม่หลบสายตาของนาง ทว่ามองตอบเจียงเซี่ยนอย่างหนักแน่น และเอ่ยอย่างจริงจังว่า “เจียหนาน ข้ารู้ว่าข้าพูดแบบนี้เจ้าอาจจะคิดว่าข้าไร้เดียงสาไปหน่อย แต่ข้าคิดแบบนี้จริงๆ สรรพสิ่งเจริญจนถึงขีดสุดแล้วก็จะเสื่อมถอย เรื่องบางเรื่องทำสักเจ็ดแปดส่วนก็พอแล้ว
