เว่ยสู่ไม่ใช่คนที่ไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร
เขาพยักหน้าหลี่เชียนเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น
หลี่เชียนจึงวางตัวเยือกเย็น และสังเกตความเป็นไปของเหตุการณ์อย่างสงบ
เฉาเซวียนไม่ได้นอนมาสองวันสองคืน จึงรู้สึกว่าตนเองเหนื่อยจนล้มตัวลงได้ทุกที่
เขายังมีกะจิตกะใจไปสังเกตสีหน้าของทุกคนที่ไหนกัน จึงเดินวนอยู่ที่เดิม พลางพึมพำว่า “ทำไมไม่มีเก้าอี้? ข้าอยากนั่งสักพัก…”
จ้าวเซี่ยวกอดอก และเฝ้ามองอยู่ข้างๆ อย่างเย็นชา
ส่วนเจียงลวี่กำลังรู้สึกดีใจและขาดความมั่นใจที่ไม่ถูกลากลงไปในบ่อน้ำลึกแห่งความปรารถนาเพราะการปรากฏตัวของเฉาเซวียน พอเห็นสถานการณ์ก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปเตะเฉาเซวียนทีหนึ่งเหมือนกลบเกลื่อน และเอ่ยว่า “ราชโองการที่เจ้านำมาเล่า? อ่านราชโองการให้จบก่อนแล้วค่อยหาที่พัก”
เฉาเซวียนถูกเตะจนเซเกือบจะล้มลงบนพื้น ยังดีที่เว่ยสู่ประคองเขาไว้อย่างรวดเร็ว
“ราชโองการนี้ไม่ได้ให้พวกเจ้า” เฉาเซวียนสมองปลอดโปร่งขึ้นมากเพราะเหตุนี้ และเอ่ยว่า “เจียหนานอยู่ไหน? ราชโองการนี้ให้เจียหนาน!”
ทุกคนตกใจ
หลี่เชียนมองไปทางเว่ยสู่ สีหน้าไม่ค่อยพอใจอย่างเห็นได้ชัด
เว่ยสู่พยักหน้าอย่างเงียบๆ อีกครั้ง ส่งสัญญาณให้หลี่เชียนอดทนรอไปก่อน
แต่เจียงลวี่กลับแสดงออกชัดเจนกว่าหลี่เชียนมาก เขาขมวดคิ้วและถามเฉาเซวียนว่า “นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? เป็นพระราชโองการของฝ่าบาทหรือพระราชเสาวนีย์ของไทเฮา? ทำไมถึงเป็นเจ้ามาถ่ายทอดราชโองการ? ข้
