บเจียงเซี่ยน “เจียหนานอยู่ไหน?”
เจียงเซี่ยนตกใจกับห่าฝนลูกศรนั้นมาก เวลานี้หัวใจก็ยังเต้นผิดจังหวะ จึงรู้สึกดีใจที่เฉาเซวียนมาทันเวลา
นางได้ยินสิ่งที่เฉาเซวียนเอ่ยชัดมาก
หากไม่ติดที่จ้าวเซี่ยว นางก็พุ่งออกไปรับราชโองการตั้งนานแล้ว
ฟังจุดประสงค์ของเฉาเซวียน ไทฮองไทเฮาเป็นคนให้เฉาเซวียนนำราชโองการมา ก็น่าจะเป็นผลดีกับนาง แล้วทำไมเฉาเซวียนไม่อ่านราชโองการต่อหน้าทุกคน แต่กลับจะให้นางรับราชโองการ เรื่องนี้ต้องมีลับลมคมในอย่างแน่นอน แต่เป็นเรื่องลับลมคมในอะไรกันแน่นั้น เจียงเซี่ยนไม่มั่นใจ จึงอดที่จะกระวนกระวายเล็กน้อยไม่ได้
นางส่งสัญญาณให้หลิวตงเยว่ไปเดินเล่นหน้าประตูของห้องโถงตรงประตูใหญ่ เพื่อบอกเฉาเซวียนว่านางอยู่ในเรือน
เพียงแต่หลิวตงเยว่ยังไม่ทันเข้าใจสิ่งที่นางต้องการ จู่ๆ หลี่เชียนก็เอ่ยว่า “เฉิงเอินกง ในเมื่อท่านได้รับมอบหมายจากไทฮองไทเฮาให้มาพบท่านหญิงเจียหนาน พวกเราก็ไม่มีเหตุผลที่จะขัดขวาง เพียงแต่ข้ากับซื่อจื่อจิ้งไห่โหวมีความบาดหมางกันเล็กน้อย เพื่อรับรองความปลอดภัยของท่านหญิงเจียหนาน จึงขอให้ท่านหญิงเจียหนานอยู่ที่เรือนด้านใน ก็ต้องขอให้เฉิงเอินกงไปพบท่านหญิงเจียหนานคนเดียวแล้ว”
เฉาเซวียนอดที่จะแอบด่าในใจไม่ได้
ขอให้ท่านหญิงเจียหนานอยู่ที่เรือนด้านในอะไรกัน กักบริเวณท่านหญิงเจียหนานที่เรือนด้านในล่ะสิไม่ว่า?
หลี่เชียนพูดเพ้อเจ้อเก่งทีเดียว
เขานึกถึงน้ำเสียงกับถ้อยคำที่หลี่
