เชียนเอ่ยเมื่อก่อนตอนที่เป็นเพื่อนร่วมงานกับหลี่เชียน และก็ยิ่งรู้สึกว่าหลี่เชียนไม่ธรรมดา พอมาคิดอีกว่าตอนที่เขาไม่รู้ หลี่เชียนก็เป็นหมากตัวหนึ่งที่ตระกูลเจียงวางไว้ข้างกายตระกูลเฉามานานแล้ว เขาก็รู้สึกไม่สบายใจ
สายตาของเฉาเซวียนหม่นหมองลงเล็กน้อย
ทว่าหลี่เชียนกลับโบกมือให้นักยิงหน้าไม้แถวนั้นลดมือลงเหมือนใจกว้าง
นักยิงหน้าไม้แถวนั้นเปิดช่องที่ให้คนเดินได้แค่สองคนทันที
เฉาเซวียนตั้งสติ และเดินเข้าไปในห้องโถงตรงประตูใหญ่อย่างรวดเร็ว
เจียงเซี่ยนนั่งรอเขาอยู่ที่ห้องหลัก
เมื่อเจอเจียงเซี่ยนที่ไม่ได้เจอหลายวันหลังจากหายตัวไป แม้เฉาเซวียนจะเตรียมใจมาแล้ว ก็อดที่จะรู้สึกอึ้งไม่ได้
เจียงเซี่ยนสวมเสื้อคลุมยาวผ้าไหมหู[1]ที่เนื้อผ้าธรรมดามาก แต่ลวดลายมีชีวิตชีวาและงดงาม แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นแบบที่ออกใหม่ในแถบเจียงหนาน นางเกล้าผมอย่างยุ่งเหยิง และไม่ได้สวมเครื่องประดับอะไรเลย น่าจะลำบากมาก ทว่าสีหน้าของนางกลับแดงเปล่งปลั่ง สายตาสดใส แถมหน้าตายังเจือความตื่นเต้นและเป็นธรรมชาติอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เหมือนเด็กสาวที่ใส่มั่วซั่วตามใจชอบและเล่นจนผมยุ่งอยู่ในบ้าน แถมยังตามใจให้ออกมาต้อนรับแขกเองอย่างไม่สนใจแม้แต่นิดเดียวด้วยความรักของคนในครอบครัว ไม่มีความไม่สบายใจและลำบากใจที่หนีตามคนอื่นมาแม้แต่น้อย และยิ่งไม่มีความตื่นตระหนกและหวาดกลัวที่ถูกลักพาตัวมาแม้แต่นิดเดียว
เฉาเซวียนสับสนไปชั่วครู่ ไ
