าที่ภรรยาถูกคนอื่นชิงตัวไป!
หลี่เชียนมองจ้าวเซี่ยวอย่างเฉยชา จิตสังหารไหลเวียนอยู่ในดวงตา
เจียงลวี่แอบร้องในใจว่า ‘แย่แล้ว’ และกำลังจะขัดขวางไม่ให้ทั้งสองคนสู้กันต่อไป จ้าวเซี่ยวก็ออกแรงกระโดดไปข้างหน้าทั้งตัวแล้ว ท่อนไม้ยาวกวัดแกว่งไปทางหลี่เชียนราวกับลมแรงในหุบเขาลึก
หลี่เชียนเข้าปะทะ ท่าดาบรุนแรงมาก แต่กลับกระแทกจนโซเซอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสายอีกเหมือนคลื่นโหมกระหน่ำซัดสาด
ทั้งสองคนปะทะกัน จ้าวเซี่ยวยืนอยู่ที่เดิมอย่างมั่นคงโดยไม่ขยับเขยื้อน ทว่าหลี่เชียนกลับถอยหลังติดกันสามก้าว
เจียงลวี่โล่งใจ
คราบเลือดไหลลงมาจากมุมปากของจ้าวเซี่ยว
ตัดสินแพ้ชนะแล้ว!
“จ้าวเซี่ยว!” เจียงลวี่สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ
จ้าวเซี่ยวเอ่ยแล้วว่า “อีกที” และยกท่อนไม้กวาดไปทางหลี่เชียน
แต่กลับไม่มีพลังเช่นเมื่อครู่แม้แต่นิดเดียว ราวกับคนที่กำลังย่างเข้าสู่วัยชรา เชื่องช้าและหนักอึ้ง
หลี่เชียนยิ้ม และวาดดาบออกไปในแนวนอนแบบธรรมดาๆ ทว่ากลับเหมือนสิ้นสุดฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวมาเยือนแล้ว ใบไม้ร่วงจนหมดต้น และแฝงไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น
“จ้าวเซี่ยว!” เจียงลวี่ถือกระบี่พุ่งเข้าไป
ทั้งสองคนรวมพลังโจมตีขนาบหลี่เชียน
หลี่เชียนหันกลับไป เขาไม่หลบไม่หนี และมองเจียงลวี่อย่างเฉยเมย
เจียงลวี่ตกใจ
รู้ว่านี่เป็นโอกาสที่ดีมากที่จะฆ่าหลี่เชียน แต่กลับไม่อยากกลายเป็นคนเลวทรามต่ำช้าที่ตนเองเคยดูถูกที่สุดอีก…เขาจึงลังเลอยู่ชั่วพร
