ิบตา
ทันใดนั้นเสียงตะโกนเรียกสุดเสียงของเฉาเซวียนก็ดังเข้าหู “หยุด! หยุดให้หมด! ข้ามีราชโองการ! จ้าวเซี่ยว หลี่เชียน เจียงลวี่ รับราชโองการ รีบรับราชโองการ!”
ทุกคนต่างมึนงงกับเสียงนี้ จึงหันไปมองตามเสียงพร้อมกัน
แล้วก็เห็นชายหนุ่มรูปงามที่มีนัยน์ตาสดใสงดงามเจือประกายน้ำตา ซึ่งรีบเดินทางอย่างเหน็ดเหนื่อย ลากขาทั้งสองข้างเดินมาอย่างหอบหายใจหนัก โดยมีบุรุษผู้หนึ่งที่ดูเหมือนองครักษ์ของหลี่เชียนประคองอยู่
นัยน์ตาดอกท้อที่สวยงามแบบนั้น ไม่ใช่เฉาเซวียนแล้วจะเป็นใคร?
ทุกคนพลันเกิดคำถามขึ้นในใจ ทว่าต่างก็กลับไม่อยากออกหน้าถามเป็นคนแรกอีก
พวกหลี่เชียน จ้าวเซี่ยว และเจียงลวี่จึงมองเฉาเซวียนอย่างเงียบๆ
คนอื่นคิดอย่างไรเจียงลวี่ไม่รู้ แต่เจียงลวี่กลับแอบด่าหลี่เชียนในใจ บอกว่าสกัดคนไว้ที่ตีนเขาแล้ว ใครก็อย่าได้คิดที่จะขึ้นมาไม่ใช่หรือ? ทำไมตอนแรกก็จ้าวเซี่ยวมา ตอนนี้เฉาเซวียนก็มาอีกคน…ง่ายดายเหมือนเข้าประตูสวนผัก คนที่อยากเข้ามาย่อมมีวิธีเข้ามาจนได้สินะ…
หลี่เชียนมองชายที่ประคองเฉาเซวียนขึ้นมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
นั่นคือเว่ยสู่ผู้ติดตามคนสนิทของเขา
เขาสั่งให้เว่ยสู่เฝ้าอยู่ที่ตีนเขา เพื่อขัดขวางกำลังเสริมจากต้าถง
ทว่าเว่ยสู่กลับพาคนมาที่นี่
