…แม้คนที่ซื่อจื่อเจิ้นกั๋วกงพามาจะล้วนเป็นยอดฝีมือ ทว่าคนของพวกเขาต่างเคยย้ายไปทำสงครามต่อที่ฝูเจี้ยน เคยต่อต้านโจรสลัดญี่ปุ่น และปีนออกมาจากกองคนตาย แค่เพียงเรื่องนี้ ในด้านกองทัพก็แข็งแกร่งกว่าเหล่ากองกำลังรักษาพระนครแล้ว
จงเทียนอี้ยิ่งหยอกซื่อจื่อชินเอินป๋อเล่น
ส่วนนายท่านกับซื่อจื่อเจิ้นกั๋วกง…แม้จนถึงตอนนี้จะยังตัดสินแพ้ชนะไม่ได้เช่นกัน แต่ดูท่าทางของพวกเขา ก็ไม่มีใครสามารถล้มอีกฝ่ายได้ในทีเดียว
ปิงเหอกลอกตาตลอด
หากเขาบอกว่าหลี่เชียนเก่งกว่าซื่อจื่อเจิ้นกั๋วกง ท่านหญิงจะให้หลี่เชียนหยุดมือหรือไม่ และซื่อจื่อเจิ้นกั๋วกงจะฉวยโอกาสนี้ฆ่าหลี่เชียนหรือไม่?
หากเขาบอกว่าซื่อจื่อเจิ้นกั๋วกงเก่งกว่าหลี่เชียน ท่านหญิงจะได้ใจ และวิ่งออกไปก่อกวนจิตใจของหลี่เชียน ทำให้เขาพ่ายแพ้ซื่อจื่อเจิ้นกั๋วกงหรือไม่?
ปิงเหอทำได้เพียงเอ่ยอย่างอ้ำๆ อึ้งๆ ว่า “ข้า…ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันขอรับ”
เจียงเซี่ยนร้อนใจมาก มองซ้ายมองขวา ก็ไม่มีคนที่บอกได้อย่างชัดเจนอยู่ข้างกายสักคน
นางจำเป็นต้องเอ่ยกับหลิวตงเยว่ว่า “ไป พวกเราไปดูที่ห้องตะวันออกของห้องโถงตรงประตูใหญ่”
ห้องตะวันออกของห้องโถงตรงประตูใหญ่นั้นประตูติดกระดาษเกาหลี[1] หากยืนอยู่ในประตูก็มองเห็นเพียงแค่รำไรเว้นแต่ว่าจะจุดโคมไฟตอนกลางคืน ไม่อย่างนั้นก็มองเห็นไม่ชัดด้วยซ้ำว่าห้องตะวันออกของห้องโถงตรงประตูใหญ่มีคนหรือไม่
หลิวตงเยว่ก็ใจเต้นตลอดเช่นกัน
นี่หากคุณ
