ยงร้องอย่างตกใจออกมาเหมือนเสียงร้องไห้
ทันใดนั้นเจียงลวี่ก็ยื่นเท้าออกมารับกระบี่อ่อนเอาไว้ และโยนขึ้นกลางอากาศ และพลิกมือรับกระบี่อ่อนเอาไว้
เจียงเซี่ยนถอนหายใจ
ดาบของหลี่เชียนฟันไปทางเจียงลวี่แล้ว
เจียงลวี่ถอยหลังติดกันสองสามก้าว กระบี่อ่อนพันตัวดาบของหลี่เชียนเอาไว้แล้ว
ทั้งสองคนต่างไม่มีใครยอมใคร จึงติดอยู่ด้วยกัน
ทว่าจู่ๆ จงเทียนอี้ที่หยอกหวังจ้านเล่นมาตลอดก็หัวเราะเสียงดังและเอ่ยว่า “จงเฉวียน ทางเจ้ายังตัดสินแพ้ชนะไม่ได้อีกหรือ? ข้าเห็นพลุแล้ว เหล่าแม่ทัพจากต้าถงถูกสกัดไว้ที่ตีนเขาแล้ว จะให้ข้าหิ้วศีรษะของหวังจ้านไปอธิบายเหตุผลกับทหารเหล่านั้นหรือไม่!”
เจียงลวี่รู้ดีว่าหลี่เชียนไม่กล้าฆ่าหวังจ้าน แต่คำพูดของจงเทียนอี้ก็ยังทำให้เขากระวนกระวายใจอยู่ดี
หวังจ้านเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของจวนชินเอินป๋อ หากเกิดเรื่องขึ้นกับหวังจ้านที่นี่ ต่อให้เขาพาเจียงเซี่ยนกลับไป ไม่ว่าจะเป็นเขาหรือท่านพ่อก็ไม่อาจอธิบายกับไทฮองไทเฮาและจวนชินเอินป๋อได้ทั้งนั้น
เขาอดที่จะแอบรู้สึกเสียดายไม่ได้ และหันหน้าไปมองหวังจ้าน
หลี่เชียนยิ้มอย่างผ่อนคลาย และออกแรงมือ มีเสียงหนึ่งดังขึ้นเบาๆ เขาสะบัดกระบี่อ่อนของเจียงลวี่ออก และฟันไปตรงหน้าเจียงลวี่
—————————————
[1] กระดาษเกาหลี เป็นกระดาษที่ราชสำนักเกาหลีในสมัยโบราณส่งมาเป็นของบรรณาการแก่ราชสำนักจีน ใช้สำหรับการเขียนหนังสือและการวาดภาพ
