งไทฮองไทเฮา หากเกิดเรื่องขึ้นกับเขาที่นี่ เจียหนานคงจะเกลียดข้าไปตลอดชีวิต จะเกิดเรื่องขึ้นกับใครก็ได้ แต่จะเกิดเรื่องขึ้นกับเขาไม่ได้”
จงเทียนอี้กับหลี่เชียนเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ตอนเด็กๆ มักจะเล่นเกมขุนนางจับโจร ทั้งสองคนก็ถือได้ว่ารู้จักกันดีเช่นกัน จงเทียนอี้เข้าใจเจตนาของเขา จึงพยักหน้าและตอบว่า “ข้ารู้แล้ว” ทั้งสองคนไม่พูดอะไรอีก และทยอยออกจากห้องโถงตรงประตูใหญ่
ด้านนอกเป็นลานกว้างที่ปูพื้นด้วยหิน สถานที่กว้างขวาง สองข้างทางปลูกต้นไม้โบราณใหญ่ขนาดหนึ่งคนโอบ เวลานี้เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิพอดี ใบไม้จึงผลิออกมาอย่างต่อเนื่อง จนมองเห็นว่าเต็มไปด้วยสีเขียวอ่อน
เจียงลวี่ยืนตัวตรงเหมือนต้นสน และชักกระบี่อ่อนตรงเอวออกมา
ใบหน้าของหลี่เชียนฉายแววเคร่งขรึมเป็นครั้งแรกตั้งแต่พบเจียงลวี่
เดิมทีกระบี่ก็เป็นราชาของอาวุธนานาชนิดอยู่แล้ว กระบี่อ่อนนั้นตัวกระบี่อ่อนเหมือนสิ่งทอที่บางและทนทาน ไม่เพียงแต่ควบคุมกำลังในการใช้งานยากมาก ทว่ากระบี่แบบนี้ยังหายากและแพงมากๆ ด้วย อย่าว่าแต่หลอมขึ้นมาเลย คนทั่วไปไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ แล้วก็เพราะกระบี่อ่อนนั้นอ่อนเกินไป จึงไม่เหมาะกับการฟันและแทง แต่กลับตัดเส้นเลือดกับเส้นเอ็นที่ข้อต่อขาดได้ง่ายมาก หากกวัดแกว่งขึ้นมาและโจมตีไม่โดนในครั้งเดียวเพียงแค่สะบัดครั้งหนึ่งก็โจมตีครั้งต่อไปได้อย่างเร็วมากเหมือนแส้ ทำให้คนป้องกันไม่ทัน
นี่เจียงลวี่คงอยากฆ่าเขากระม
