องทั้งหลาย จงเอากำลังที่โจมตีชนกลุ่มน้อยทางเหนือออกมา ไม่ว่าตายหรือเจ็บ ล้มได้คนหนึ่งก็นับเป็นหนึ่ง อีกไม่นานเหล่าพี่น้องจากต้าถงก็จะมาถึงแล้ว เกิดอะไรขึ้นข้ารับผิดชอบเอง กลับไปเชิญทุกคนไปดื่มเอ้อร์กัวโถว[1]และกินหัวหมูที่ร้านตระกูลไป๋”
เหล่าองครักษ์หัวเราะและชักดาบที่พกติดตัวออกมาพร้อมกัน
จงเทียนอี้เอ่ยกับอวิ๋นหลินเสียงทุ้มว่า “กั๋วกงน้อยเจียงไม่ธรรมดา เจ้าพาคนไปสกัดพวกองครักษ์เอาไว้ ข้าจัดการหวังจ้านเอง” เขาเอ่ยจบก็กระโดดขึ้นมาทันที โดยไม่รอให้อวิ๋นหลินตอบ แล้วกระโจนใส่หวังจ้านอย่างเบาราวกับก้อนเมฆและเร็วราวกับฟ้าแลบ “ซื่อจื่อชินเอินป๋อ ข้าเป็นผู้ช่วยของหลี่เชียน ท่านเป็นผู้ช่วยของกั๋วกงน้อยเจียง พวกเขาสู้กันของพวกเขา พวกเราก็มาสู้กัน” ระหว่างที่พูดนั้นก็ยื่นนิ้วมือทั้งห้าไปจับหวังจ้านแล้ว
ดีที่หวังจ้านเชื่อฟังคำพูดของเจียงลวี่ จึงสังเกตและวิเคราะห์ได้หลายด้าน ตอนที่จงเทียนอี้กระโจนมาหา เขาจึงถอยหลังติดกันหลายก้าวแล้ว และตอนที่จงเทียนอี้กำลังจะร่วงลงมา เขาก็ชักดาบแทงไปทางจงเทียนอี้แล้ว
ดาบที่หน่วยองครักษ์ใช้นั้นทำขึ้นในวังหลวง โดยรวบรวมกำลังจากทั่วแคว้นตีให้ขึ้นรูป ดาบธรรมดาไหนเลยจะเทียบได้
ดาบของหวังจ้านกับมือของจงเทียนอี้ปะทะกัน เกิดเสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นมา
จงเทียนอี้ยิ้มและชมว่า “ดาบดี” แล้วอาศัยแรงของดาบขยับออกมาเหมือนปุยสีขาวของเมล็ดหลิว
หวังจ้านถึงเห็นว่าจงเทียนอี้ถือมีดส
