ับควันที่หมุนเป็นเกลียวและลอยขึ้นสู่อากาศ เจือความชนบทของคนธรรมดา จริงใจและสนิทสนม “รู้ดีว่าผิด กลับยอมร่างกายแหลกละเอียดเพื่อที่จะทำ และจนถึงตอนนี้ก็ไม่เคยเสียใจเช่นกัน…”
เจียงลวี่ไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิต
น้ำเสียงที่หลี่เชียนพูดทำให้เขากลืนไม่เข้าคายไม่ออกทันที
เจียงลวี่รู้สึกไม่พอใจ จึงยิ้มเยาะและเอ่ยว่า “ข้าไม่เคยพบเรื่องเช่นนี้จริงๆ นั่นเป็นเพราะท่านพ่อมักจะสอนข้าว่า ต้องเลือกทำสิ่งที่สำคัญและไม่ทำสิ่งที่ไม่ควรทำ หากคนๆ หนึ่งไม่สามารถแยกแยะได้แม้กระทั่งถูกผิด ไม่สามารถควบคุมได้แม้กระทั่งความปรารถนา เช่นนั้นเขากับสัตว์เดรัจฉานเหล่านั้นแตกต่างกันตรงไหน? ดังนั้นข้าจึงไม่เข้าใจที่ท่านบอกว่าร่างกายแหลกละเอียด และเสียใจไม่เสียใจอะไรนั่น ข้ารู้เพียงว่า คนที่เสวยสุขกับเกียรติยศของตระกูลมีหน้าที่รักษาเกียรติยศของตนไว้ ไม่ใช่ให้มันทำให้ตระกูลแตกแยกเป็นเสี่ยงๆ จนไม่มีวันฟื้นคืนได้ เพราะความคิดส่วนตัวของตนเอง!”
แม้จะเตรียมตัวมาล่วงหน้า ทว่าเมื่อเผชิญกับการข่มขู่ของเจียงลวี่ หลี่เชียนก็ยังรู้สึกหดหู่เล็กน้อยอยู่ดี
สิ่งที่ควรทำเขาทำแล้ว หากเจียงเซี่ยนถามขึ้นมา เขามีคำอธิบายให้นางสักคำ นี่ก็พอแล้ว
เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเรื่องนี้ไม่มีทางที่จะอาศัยคำพูดของเขาไม่กี่คำก็ทำให้ทุกคนพอใจได้ เพียงแต่เขาไม่ตัดใจ และอยากลองดูเท่านั้น
ความคิดหมุนวนอยู่ในสมองของหลี่เชียนแล้วก็ถูกเขาโยนทิ้งไปข้างๆ ทันที เข
