บอกว่า ทุกคนเป็นยอดฝีมือ ยอดฝีมือของหน่วยองครักษ์ขอรับ…”
ในที่สุดก็มาแล้ว!
เหตุการณ์คับขัน หลี่เชียนกลับโล่งอก
เขาเอ่ยว่า “เชิญซื่อจื่อเจิ้นกั๋วกงไปนั่งในห้องโถงด้านหน้า!”
เสียงของหลี่เชียนสุขุมและเยือกเย็น หลังจากปิงเหอจากไปอย่างเร่งรีบแล้ว จงเทียนอี้ก็อดที่เอ่ยเสียงเบาไม่ได้ว่า “เจ้ารอเจียงลวี่อยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย!”
“ไม่อย่างนั้นเล่า?” หลี่เชียนยิ้มพลางย้อนถามว่า “เจ้าคิดว่าข้าจะหลบเจียงลวี่อย่างนั้นหรือ? ใต้หล้าอันกว้างใหญ่ล้วนเป็นแผ่นดินของฮ่องเต้ ข้าหลบได้เพียงชั่วคราว ใช่ว่าจะหลบไปตลอดชีวิต”
ก็จริง
ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาหลี่เชียนก็ไม่เคยเป็นคนที่ถูกกระทำและถูกทำร้าย
ออกไปทำสงครามกับศัตรูเองแบบนี้ต่างหากที่เป็นนิสัยของเขา
จงเทียนอี้อดไม่ได้ที่จะแสดงความกล้าหาญออกมามากกว่าปกติ และเอ่ยว่า “ไป ข้าไปเป็นเพื่อนเจ้า ข้าจะได้มีโอกาสทำความรู้จัก ‘เสี่ยวหลี่ก่วง’ ที่มีชื่อเสียงโด่งดังผู้นี้ด้วย”
“เขาจะต้องไม่ทำให้เจ้าผิดหวังอย่างแน่นอน!” หลี่เชียนยิ้ม ในดวงตามีความภูมิใจอย่างรู้สึกเป็นเกียรติและโชคดี แล้วหันตัวไปที่ห้องโถงตรงประตูใหญ่
จงเทียนอี้อึ้งไป พอเห็นว่าเงาร่างของหลี่เชียนหายไปที่ประตูฉุยฮวาแล้ว ก็รีบเดินตามไปอย่างรวดเร็ว
—
หวังจ้านมองทางบนภูเขาอันสูงชันที่ว่างเปล่าและไม่มีใครเฝ้าสักคน เด็กรับใช้ที่ฝีเท้าหนักอึ้งและหอบหายใจหนักนำทางอยู่ข้างหน้า เส้นเลือดบนหน้าผากปูดออกมาตลอดเวลา
เขาเ
