ม่ได้
หลี่เชียนไม่ลงมือก็แล้วไป หากลงมือ เขาก็จะทำให้หลี่เชียนไม่เหลือศพอย่างแน่นอน
มือของเขาจับของตกแต่งที่ฝังอยู่ปลายด้ามดาบตรงเอว เขาอยู่หลังเจียงลวี่สองสามก้าวและเข้าไปในห้องโถงตรงประตูใหญ่
ทุกคนแบ่งลำดับความสำคัญและนั่งลง ปิงเหอนำชากับของว่างมาให้อย่างหวาดกลัวจนตัวสั่น
หลี่เชียนยิ้มและแนะนำกับเจียงลวี่ “นี่เป็นต้าหงเผา เวลานี้เป็นชาที่เป็นของบรรณาการแล้ว ยังดีที่ข้ามีเพื่อนสนิทที่ฝูเจี้ยนอยู่บ้าง ปีที่แล้วจึงคิดหาทางหามาได้เล็กน้อย ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นของจริงหรือของปลอม เชิญซื่อจื่อลองชิม”
เจียงลวี่ก็ดื่มและวินิจฉัยชากับหลี่เชียนจริงๆ “สีชาที่ชงส้มสดใส กลิ่นหอมกรุ่น เป็นต้าหงเผาที่ดีที่สุดจริงๆ”
หลี่เชียนได้ยินก็สีหน้าผ่อนคลายเล็กน้อยเหมือนโล่งอก และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เช่นนั้นก็ดี! ไม่อย่างนั้นข้าก็ไม่มีหน้านั่งดื่มชากับซื่อจื่อตรงนี้แล้ว”
เจียงลวี่ได้ยินก็ยิ้มและเอ่ยว่า “ใต้เท้าหลี่พูดผิดแล้ว! หากใต้เท้าหลี่เป็นคนที่รักหน้าตา ท่านกับข้าจะมานั่งดื่มชาที่วัดป่าโอสถได้อย่างไร? นักบวชไม่พูดโกหก คนฉลาดก็ไม่จำเป็นต้องพูดมากเช่นกัน ใต้เท้าหลี่ต้องการสิ่งใด เชิญบอกมาให้ชัดเจน คนหยาบคายอย่างข้าจะได้ไม่คาดเดามั่วซั่ว จนทำลายงานของใต้เท้าหลี่”
