ย ไว้วันไหนกลับเมืองหลวง ข้าจะจัดงานเลี้ยงที่หอฉยงฮวา ขอโทษท่านทั้งสองอย่างแน่นอน!”
เรือนด้านในมีสมาชิกในครอบครัวที่เป็นผู้หญิง นี่เขากำลังบอกพวกเขาว่าเจียงเซี่ยนอยู่ในกำมือของเขาหรือ?
แม้จะเตรียมใจมาแล้ว เจียงลวี่ที่ได้รับการยืนยันก็ยังคงโกรธมากจนปลายนิ้วสั่นอยู่ดี ทว่ายิ่งเป็นแบบนี้ บนหน้าของเขาก็ยิ่งสงบนิ่ง
เขายิ้มพลางพยักหน้าให้หลี่เชียน และให้หลี่เชียนเข้าไปในห้องโถงเป็นเพื่อนด้วยสีหน้าจริงจัง
สายตาของจงเทียนอี้จับจ้องอยู่ที่เจียงลวี่ และเหมือนจะดึงสายตากลับมาไม่ได้
ที่แท้เจียงลวี่หน้าตาแบบนี้นี่เอง สุภาพและมีมารยาท ไม่เหมือนแม่ทัพ กลับเหมือนบัณฑิตคนหนึ่ง
ได้ยินว่าเขาอายุสิบห้าก็น้าวธนูที่ต้องใช้แรงสองต้านได้แล้ว ไม่รู้ว่ามาฝึกได้ในภายหลังหรือว่ามีพละกำลังมหาศาลตั้งแต่เกิด
เขามองไปที่มือของเจียงลวี่
เสียดายที่มือของเจียงลวี่กำเป็นหมัด เขาจึงมองไม่เห็นง่ามมือระหว่างนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้และปลายนิ้วว่ามีรอยด้านหรือไม่
ส่วนหวังจ้านกลับรู้สึกเครียดมาก
ไม่รู้ว่าท่านพี่อาลวี่สังเกตหรือไม่ว่า รอบวัดนี้เหมือนจะมีคนซ่อนอยู่มากมาย และล้อมพวกเขาเอาไว้
เขารู้สึกได้ถึงสายตาที่เห็นเป็นศัตรูเหล่านั้น
หลี่เชียนไม่ใช่คนดีอย่างที่คิดจริงๆ เขาไม่ได้ไร้พิษสงและตรงไปตรงมาเหมือนอย่างที่เขาแสดงออกมาสักนิด!
หวังจ้านนึกถึงเหล่าทหารของกองบัญชาการต้าถงที่ตามหลังพวกเขามา แล้วเขาก็อดที่จะหัวเราะเยาะในใจไ
