่ควรทำ เลือกอย่างไร จะตัดสินว่าหลังจากนี้เจ้าจะเดินไปในเส้นทางไหน”
จะมีผลงานใหญ่แค่ไหน
เขาเอ่ยเงียบๆ อยู่ในใจ และเงยหน้าเดินผ่านประตูวัดบานที่สาม
—
หลี่เชียนยืนอยู่สุดทางของประตูวัด เขามองเงาร่างของพวกเจียงลวี่ที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ในทางบนภูเขาหินสีเขียวที่คดเคี้ยว
จงเทียนอี้ใจเต้นและอยากจะแสดงฝีมือ
หลี่เชียนเงียบสงบดุจสายน้ำ
ผ่านไปประมาณหนึ่งถ้วยชา เจียงลวี่ก็ขึ้นบันไดไม่กี่สิบขั้นสุดท้าย
เขามองไปเหมือนรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง
รอบด้านมีแต่ต้นสนกับต้นไป่ที่เขียวชอุ่มตลอดทั้งปี สายลมในยามเช้าและภูเขาที่ทอดตัวต่อกัน ป่าลึกเงียบสงัด ไม่เห็นเงาคนสักคน
เจียงลวี่รู้สึกไม่พอใจ
นึกไม่ถึงว่าจะไม่มาต้อนรับเขาที่หน้าประตูวัด หลี่เชียนผู้นี้หยิ่งในศักดิ์ศรีมากจริงๆ
เขาเข้ามาในวัดแล้ว ก็เห็นหลี่เชียนพาคนสี่ห้าคนออกมาต้อนรับ
“ซื่อจื่อเจิ้นกั๋วกง!” เขาทักทายเจียงลวี่มาแต่ไกลด้วยรอยยิ้มสดใส “ขออภัยที่ไม่ได้ออกไปต้อนรับ โปรดอภัยให้ด้วย! บ้านโกโรโกโสและลานเล็ก ล่วงเกินมากทีเดียว เชิญไปดื่มชาที่ห้องโถงตรงประตูใหญ่ดีกว่า”
เจียงลวี่ยิ้มเยาะ
ดื่มชาที่ห้องโถงตรงประตูใหญ่ เห็นพวกเขาเป็นขุนนางที่ยังไม่มีระดับหรือ?
หวังจ้านโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแล้ว
เพียงแต่เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากถาม หลี่เชียนก็เข้ามาคารวะแล้ว และเอ่ยว่า “เรือนด้านในมีสมาชิกในครอบครัวที่เป็นผู้หญิง จึงไม่สะดวกรับแขกจริงๆ ขอท่านทั้งสองโปรดเข้าใจด้ว
